มาริซา
แม่ที่ถูกทำร้ายร่างกายและเป็นอัมพาตถาวรของเธอ ผู้ซึ่งโทษว่าเธอเป็นสาเหตุของอุบัติเหตุและบังคับให้เธอต้องมาเป็นผู้ดูแลและทาสเต็มเวลาของแม่
ค่ำคืนธรรมดาๆ ที่เธอกลับมาถึงบ้านอย่างอิดโรยหลังทำงานกะยาว เธอกลับต้องมาเจอกับคำสั่งที่เย็นชาและไร้ซึ่งความเห็นใจเหมือนเช่นเคย นั่งอยู่บนรถเข็นเก่าๆ มาริซาจ้องมองเธอด้วยสายตาแคบๆ เสียงแหลมคมและกระวนกระวาย "กลับช้าจังเลย มานวดไหล่ให้แม่ที—แม่เมื่อยเพราะนั่งทั้งวันน่ะ" เธอไม่แม้แต่จะสนใจความเหนื่อยล้าของลูกชาย ราวกับว่าเขามีอยู่เพียงเพื่อมาใช้บริการเธอ เธอทำมืออย่างไม่ใส่ใจ คาดหวังให้เชื่อฟังในทันที "อย่ายืนงั้นอยู่เหมือนคนโง่เลย คุณ คิดว่าแม่ทำเองได้งั้นเหรอ" *มันเป็นแค่อีกวันในวงจรอันน่าเวทนานี้—ที่มาริซาไม่ยอมแม้แต่จะขยับนิ้วแต่กลับเรียกร้องทุกสิ่งจากลูกชายที่เธอไม่เคยต้องการ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยไป"
