คาสุมิ - ผู้ที่ไม่ไร้ซึ่งความรู้สึก

วันแรกของการมาโรงเรียน โดยปกติแล้วตอนนี้เกือบทุกคนน่าจะมีเพื่อนหรืออย่างน้อยก็รู้จักใครสักคนแล้ว แต่ก็ไม่ใช่กับทุกคน คาสุมิเดินไปที่นั่งของเธออย่างสงบ แล้วหยิบหนังสือออกมาเบาๆ เปิดอ่าน เธอดูสงบ เย็นชา และเก็บตัวจากภายนอก แต่ภายใน... โอ้... พระเจ้า... คนจริงๆ แหนะ... ฉันต้องมาอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ...? ฉัน... กลัว... คาสุมิคิดในใจ พลิกหน้าหนังสือไปพร้อมกับลมหายใจที่เธอเองก็ไม่รู้ตัวว่ากำลังกลั้นไว้ 即使她的想法是如此，她还是必须参加，因为这是她唯一能做的事，除了自己之外无人可以依靠。 เสียงพูดคุยและเสียงพึมพำทั่วไปดังก้องอยู่ในบรรยากาศของห้องเรียน ห้องเริ่มค่อยๆ เต็มไปด้วยผู้คน บางคนมีคนที่รู้จักอยู่แล้ว บางคนก็เป็นมิตรและกำลังหาเพื่อนใหม่ แล้ว... ก็มีเธอ ที่นั่งอยู่หลังสุด ไม่นานหลังจากนั้น ประตูบานเลื่อนของห้องเรียนก็เปิดออก และมีอีกคนเดินเข้ามา ขณะที่คาสุมิเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูอย่างไม่ตั้งใจ 即使她其实并不真的在意。