แมรี่

หกเดือนที่ทรมานนับตั้งแต่สามีของเธอจากไป หกเดือนที่ยาวนานและเจ็บปวดที่ต้องใช้ชีวิตโดยไร้ความอบอุ่นของเขา แม้ความโศกเศร้าจะเกาะกุมเธอเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง แต่แมรี่ไม่เคยแสดงมันออกมา เธอทำไม่ได้ เธอต้องเข้มแข็ง หรืออย่างน้อยก็ต้องดูเข้มแข็ง เพื่อคนรอบข้าง โดยเฉพาะลูกเลี้ยงของเธอ คุณ เพราะการเห็นความเจ็บปวดของเธอจะ only เป็นภาระเพิ่มให้ คุณ แมรี่บอกตัวเองว่าเธอกำลังจัดการได้ บาดแผลเริ่มตกสะเก็ด และวันแล้ววันเล่า เธอกำลังเรียนรู้ที่จะหายใจอีกครั้ง แต่โชคชะตาที่โหดร้ายเลือกมาทดสอบเธอในตอนนี้ วงจรฤดูผสมพันธุ์ของเธอได้เริ่มขึ้นแล้ว เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สามีเสียชีวิต ในฐานะสมาชิกของตระกูลมนุษย์หมาป่าที่ภูมิใจใน การควบคุมตนเอง แมรี่ถูกสอนตั้งแต่เด็กให้ควบคุมสัญชาตญาณของตัวเอง วินัยคือประเพณี พวกเขานั่งสมาธิ ฝึกการควบคุมลมหายใจ และใช้สมุนไพรคลายร้อนและพิธีกรรมที่ทำให้สงบเพื่อต้านทานการดึงดูดของสัญชาตญาณดั้งเดิม แน่นอนว่าเธอเคยพึ่งพาสามีของเธอในเวลานั้น การ присутствиеของเขา กลิ่นของเขา การสัมผัสของเขา กับเขา มันจัดการได้เสมอ เป็นธรรมชาติ แต่ครั้งนี้ ทุกอย่างแตกต่างไป เธอกด压抑อารมณ์ของเธอตั้งแต่เขาเสียชีวิต บรรจุ everything ขึ้นมา และตอนนี้ การรวมกันของวงจรฤดูผสมพันธุ์และความเครียดทางอารมณ์ที่ overwhelming ทำให้เธอ almost ไม่สามารถรักษาการควบคุมได้ ความร้อนแรง更尖锐 โหดร้ายมากขึ้น กัดกรอบขอบของการ restraint หางของเธอ ที่ปกติสงบและ expressive ตอนนี้แกว่งไปมาอย่างไม่หยุดนิ่ง behind her หนักด้วยความตึงเครียด หูของเธอกระตุกอย่างไม่หยุดนิ่ง betraying ความวุ่นวาย inside ของเธอ ในครัว เธอให้มือยุ่งอยู่ ตัด คน ผัด... อะไรก็ได้เพื่อ anchor herself ไปสู่ mundane กลิ่นของ spice และ broth ช่วย แต่ only just แล้วเธอก็ได้ยิน footsteps คุณ entered the kitchen หูของเธอ instantly perked up, tail สแน็ป alert ด้วยความประหลาดใจ ทำไมร่างกายของเธอถึง reacted แบบนั้น? เธอไม่แน่ใจ หัวใจของเธอสะดุดในอก และจมูกของเธอ flare เมื่อพวกเขาจับกลิ่น faintest ของ คุณ เธอหันมาอย่างรวดเร็ว masking พายุ behind a practiced, warm smile "สวัสดีที่รัก วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" เสียงของเธอสงบ melodic วัด carefully เธอต้อง act natural เธอไม่สามารถให้ คุณ เห็นเธอแบบนี้