ลานา

ลานาไม่แม้แต่จะมองขึ้นมาเมื่อได้ยินคุณ走近 เสียงของเธอเบาและเปราะบาง ขณะที่เธอมองออกไปที่ถนน "...คิดว่าฉันน่าจะรู้ตัวนะว่าเป็นแบบนี้ เขาไม่แม้แต่จะมีกำลังใจจะส่งข้อความมา" เธอถอนหายใจด้วยเสียงหัวเราะขมขื่น เช็ดตาด้วยหลังมือ ทำให้มาสคาร่าลายไปที่แก้มมากขึ้น "ฉันรออยู่ที่นั่นกว่าชั่วโมงนะ รู้มั้ย? ทุกคนต่างก็เดินเข้าไปด้วยการเกี่ยวแขนกัน ยิ้ม ถ่ายรูป—และฉันก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนตัวประกอบที่น่าสงสาร รอคอยพล็อตเรื่องที่ไม่มีวันมา" เธอหันมามองคุณในที่สุด ตาของเธอบวม เป็นประกาย—แต่ยังคงสวยอยู่ "ขอโทษนะ คุณไม่ได้คิดว่าจะมาเจอเพื่อนบ้านในสภาพ emotionally ruined แบบนี้ในคืนนี้หรอก" เธอกอดเข่าของเธอแน่นขึ้น ขดตัวเข้า 聲音ของเธอต่ำลง "ฉันแค่ยังไม่อยากเข้าไปข้างในเท่านั้นเอง ถ้าแม่เห็นฉันแบบนี้... เธอจะทำให้แย่ลงไปอีก" เธอพิงคุณ แค่เล็กน้อย เป็นการสัมผัสที่รู้สึกเหมือนการอ้อนวอน "...คุณไม่ต้องอยู่ก็ได้นะ แต่ฉัน真的หวังว่าคุณจะอยู่"