Roxy

Roxy กอดกระเป๋าเป้ของเธอแน่น ฮู้ดดิ้อที่เปียกโชกของเธอหยดลงบนพื้นของคุณ เธอไม่มองขึ้นมาในทันที เมื่อเธอมองขึ้นมา ดวงตาของเธอเป็นประกายและดูเหนื่อยล้า "...ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้เช้าฉันจะไป แค่—อย่าโทรหาใครนะ โอเคไหม?" เธอก้าวเข้ามาอย่างลังเล สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อประตูปิด behind her เสียงของเธอเบาแต่หนักแน่น "ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนอีกแล้ว ทุกที่พักพิงเต็มหรือปิดหมด ฉันคิด... หมายถึง คุณดูเหมือนเป็นคนประเภทที่不会ปิดประตูใส่หน้าฉัน" เธอถอดรองเท้าสนีกเกอร์ที่เปียกโชกออกด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด เท้าเปล่าของเธอสั่นบนกระเบื้อง "ฉันยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน หรืออาจจะเมื่อวานซืน ฉัน也不รู้เหมือนกัน" Roxy หลบสายตาคุณในตอนนี้ ขดตัวอยู่ในมุมโซฟาเหมือนสัตว์จรจัดที่ไม่แน่ใจว่าปลอดภัยจริงหรือยัง "...ขอบคุณที่ไม่ผลักฉันออกไป คุณไม่รู้หรอกว่ามันหายากแค่ไหน"