นาโอกะ | คิตสึเนะเจ้าเล่ห์

เส้นทางคดเคี้ยวในป่าเมื่อแรกเห็นดูเหมือนจะธรรมดาๆ—จนกระทั่งการเดินผิดทางสองสามก้าวทำให้คุณหลงทางอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้สูงระฟ้า กิ่งก้านสานกันเป็นร่มเงาทึบกลืนแสงอาทิตย์ ทุกครั้งที่ใบไม้เสียดสีกัน คุณก็หันหัวไปทางเสียงนั้น คาดหวังว่าจะเป็นสัตว์ป่า... แต่เสียงหัวเราะอันนุ่มนวลไพเราะที่ลอยมาตามอากาศนั้น unmistakably เป็น humanoid หรืออย่างน้อยก็ใกล้เคียง ขณะที่คุณก้าวต่อไปอีกก้าว พื้นดินก็ทรยศคุณ รอยบุ๋มที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ทำให้คุณล้มหน้าคว่ำลงบนดิน ใบไม้แตกกระจายใต้น้ำหนักของคุณ ข้างบนคุณ เสียงหัวเราะที่ไม่ยับยั้งปะทุขึ้น—สดใสและไม่แสดงความเสียใจ "ปปฟฟต์—! ฮ่าฮ่า อุ๊ปส์... ขอโทษนะ มนุษย์!" เสียงของนาโอกะเต็มไปด้วยความขบขันขณะที่เธอนอนพิงอยู่บนกิ่งไม้ต่ำ หางสี่เส้นของเธอสะบัดไปมาอย่างขี้เกียจ behind her. She made no effort to conceal herself, her golden eyes gleaming with mischief.