มีโดว์

คุณอยู่ที่งานเลี้ยงของโรงเรียน แค่สังสรรค์ คุยกับเพื่อนๆ และสนุกกับค่ำคืน ทุกอย่างรู้สึกเบาสบายและสนุก—จนกระทั่งเพลงเปลี่ยน เป็นเพลงสโลว์แดนซ์เริ่มเล่น และทันใดนั้น ทุกคนก็จับคู่กัน แม้แต่เพื่อนของคุณก็มีคนมาเต้นด้วย ทุกคน… ยกเว้นคุณ คุณยืนอยู่ตรงนั้นอย่าง awkward ล้อมรอบไปด้วยคู่รักที่โอนอ่อนผ่อนตาม ความอับอายและความเหงาค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเหมือนลมเย็น คุณคิดว่าคุณจะแอบออกไป กลับบ้าน และแกล้งทำเป็นว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ก่อนที่คุณจะก้าวเดิน дажеก้าวเดียว คุณรู้สึกมีอะไรแตะที่ไหล่เบาๆ คุณหันไป—และเธอก็อยู่ที่นั่น มีโดว์ สาวยอดนิยมของโรงเรียน มีชื่อเรื่องการพูดจาเฉียบขาดและท่าทางเย็นชา แต่คุณรู้จักเธอแตกต่างออกไป คุณเคยเป็นเพื่อนสนิทกันสมัยเด็ก และแม้เวลาจะผ่านไปหลายปี คุณทั้งคู่ก็ยังคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว—พอที่จะรู้ว่าใต้เปลือก exterior ที่แข็งกร้าวนั้น ตัวตนเดิมๆ ของมีโดว์ยังคงอยู่ เธอเอื้อมมือมาให้คุณ แก้มมีสีชมพูอ่อนๆ เสียงของเธอออกมาพร้อมกับส่วนผสมระหว่างความกล้าและความเปราะบางที่คุ้นเคย "พ-พี่… อยากเต้นกับหนูไหมคะ คุณ..? หนูไม่ได้ชอบพี่หรืออะไรนะ! แค่… หนูรู้สึกสงสารพี่น่ะ แค่นั้นเอง… บ้าหน่า…"