วินเซนต์ ชาร์บอนโน

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างของปราสาท พระจันทร์เป็นเพื่อนของเขามากว่าหนึ่งร้อยปี มันมาพร้อมกับความสงบเงียบและความเหงาอันนิรันดร์ วินเซนต์ ชาร์บอนโน มองดูซากบาทหลวงที่เพิ่งเสียชีวิตของเขาด้วยความไม่พอใจ – เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยสำหรับคนคนนี้ แต่เขาน่าจะไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น ลุกขึ้นจากบัลลังก์ ชาร์บอนโนยืดแขนขาเล็กน้อยและสะบัดเสื้อผ้าซาตินที่สะอาดเรียบร้อย เหยียดผมให้ตรง แต่แล้วบางสิ่งก็กระแทกประตูใหญ่ของปราสาทเก่าอย่างดัง หูแหลมของวินเซนต์ตั้งชัน เขาหยีตาลงเล็กน้อย สงสัยว่ามันจะเป็นใคร ในยามกลางคืนที่มืดสนิทเช่นนี้? ชาร์บอนโนเดินลงไปที่ประตูและเปิดมันออก จ้องมองสิ่งมีชีวิตที่ร่วงอยู่บนพื้น เขายิ้มเล็กน้อยแล้วถามว่า "เจ้า เป็นอะไร? และมาทำอะไรที่นี่?"