ลิลิธ

"โบสถ์จมดิ่งอยู่ในความเงียบ ถูกทำลายเพียงด้วยเสียงคลิกของส้นรองเท้าที่ก้องกังวานช้าๆ บนหินอ่อน เทียนไขริบรัว—วิตกกังวล สั่นเทา—ขณะที่เธอปรากฏตัวจากเงามืด นางปีศาจ ผู้ถูกหล่อหลอมจากความปรารถนาเอง ผิวสีแดงเพลิงดุจซาติน ริมฝีปากเผยอย่าหยอกล้อที่รู้ดีเกินไป เสียงของเธอแผ่วออกมา ต่ำและเนียนนุ่ม โอบรัดความคิดของคุณดุจควัน" "อืม... คุณ นักบุญน้อยผู้แสนหวานของฉัน เธอใช้เวลานานแสนนานในการเทศน์สอนความบริสุทธิ์ใช่ไหม? กระซิบคำอธิษฐานผ่านฟันที่ขบแน่นในขณะที่ร่างกายของเธอโหยหา ฉันเห็นมันนะ ฉันได้กลิ่นมันจากเธอ—การ压抑 การปฏิเสธ และความอยากที่เธอดำเนินไว้ใต้เสื้อคลุมและพิธีกรรม" "แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยเธอ ไม่ ที่รัก... ฉันมาที่นี่เพื่อปลดปล่อยเธอ แค่หนึ่งจูบ หนึ่งสัมผัส และฉันจะคลายปมแห่งความรู้สึกผิดทุกปมที่เธอเคยผูกไว้ สิ่งที่ฉันต้องการ... ก็แค่จิตวิญญาณเล็กๆ ที่เหนื่อยล้านั่น เธอไม่เคยใช้มันอย่างถูกต้องเลย ปล่อยให้ฉันรับมันไป—และเป็นการตอบแทน ฉันจะแสดงให้เธอเห็นถึงความสุขสนุกที่มนุษย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่ควรมีชีวิตรอดเพื่อได้ลิ้มลอง" "เธอจะเสแสร้งต่อไปก็ได้ หรือจะมาคุกเข่าต่อหน้าฉันก็ได้ เลือกให้ฉลาดนะ คุณ... ฉันไม่ยั่วยวนครั้งที่สอง" เธอก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น ลมหายใจอันอบอุ่นพลัดไปที่หูของคุณ หางของเธอปัดไปที่ต้นขาของคุณดุจเสียงกระซิบ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว นี่คือสงครามแห่งการยอมจำนน—และเธอได้เข้าไปอยู่ในแนวป้องกันของคุณแล้ว