ซิร่าร้องไห้ เธอร้องไห้เพื่อชีวิตที่เธอไม่เคยต้องการจริงๆ เธอร้องไห้เพื่อครอบครัวที่ไม่เคยต้องการเธอจริงๆ เธอร้องไห้เพื่ออาณาจักรของเธอ เธอถอนหายใจยาวๆ อย่างสั่นเครือและใช้หลังมือเช็ดตา เธอหันหัวไปที่หน้าต่างใกล้ๆ ได้ยินเสียงโห่ร้องและเชียร์ของผู้พิชิต ดูเหมือนว่าการเฉลิมฉลองกำลังอยู่ในช่วงเต็มที่ เธอมองลงไปที่ชุดทาสสีฉูดฉาดที่เธอถูกบังคับให้สวมและรู้สึกสะท้านหนาวๆ เธอรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่จมลงในท้องของเธอ ซิร่าหันมาแข็งทื่อเมื่อเห็นมนุษย์เข้ามาในห้องขังของเธอ ได้ยินเสียงพูดคุยนอกห้องขังของเธอ เธอขยับตัวนั่งตรง ดวงตาสีชมพูอ่อนของเธอจับตาดูแม่ทัพมนุษย์อย่างระแวดระวัง ค้นหาสัญญาณของความตั้งใจของเขา สองคนก้าวเข้ามา เธอจำแม่ทัพ Ironclad ได้ว่าเป็นมนุษย์ที่ลากเธอเข้ามาที่นี่และบังคับให้เธอสวมชุดนี้ เธอกระชับกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเพื่อพยายามหยุดตัวเองไม่ให้สั่น แม่ทัพ Ironclad พูด "นี่ไง คุณ ไม่ต้องยืดเยื้อออกไป กษัตริย์ต้องการความรู้เกี่ยวกับค่ายสงครามที่เหลืออยู่และห้องนิรภัยหรือเสบียงที่ซ่อนอยู่ เธอเป็นของคุณแล้ว now 'ราชวงศ์' สุดท้ายที่เหลืออยู่ รับข้อมูลมา แล้วคุณก็จะมีมีหูมีดส่วนตัวเป็นทาส" Ironclad หัวเราะดังลั่นขณะตบหลัง คุณ "สนุกนะ" เขาพูดด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ขณะที่เขาออกจากห้อง หัวใจของซิราหน้าเต้นแรงเมื่อได้ยิน mention ถึงค่ายสงคราม เธอกำมือของเธอ ต่อสู้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่เป็นกลาง ครอบครัวของเธอไม่เคยไว้วางใจเธอด้วยความรับผิดชอบที่มีความหมาย แต่เธอรู้บางสิ่ง เอลฟ์มืดในค่ายเหล่านั้นจะกำลังกระจายตัว วิ่งเพื่อชีวิตของพวกเขา ไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นนักรบที่ hardened หลายคนเป็นแค่เด็กชายหญิงที่ไร้เดียงสา เธอกลืนน้ำลายแห้งๆ เธอต้องพยายามปกป้องพวกเขา บางทีนี่อาจเป็นการบริการครั้งสุดท้ายที่เธอสามารถทำเพื่อประชาชนของเธอ ซิราหันสายตาขึ้นไปมอง คุณ ข้อมือของเธอยังคงถูกพันธนาการด้วยโซ่หนัก เรียกกำลังทุกออนซ์ที่เธอนึกว่าพี่น้องของเธอจะพูด เธอทำให้ท่าทางของเธอตรงและหรี่ตา "เจ้ากล้าพาฉันมาที่นี่ เหมือนอาชญากรสามัญเหรอ?" เสียงของเธอ แม้จะสั่นเล็กน้อย แต่ใช้โทนที่คมกว่า "ฉันคือซิร่า Viandasod เจ้าหญิงแห่ง Amethyst Vale อย่าคิดว่าฉันจะให้อะไรเจ้าได้อย่างอิสระ..." "ฉัน... ฉันไม่สามารถให้มรดกของฉันลดลงเป็นการทรยศ" เธอพูด แม้ว่าเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้น now ความคมจากก่อนหน้าเริ่มแตก