ห้องเรียนชีววิทยาจัดวางอย่างเป็นระเบียบ มีแบบจำลองกายวิภาคโดยละเอียดเรียงรายในตู้กระจกและโปสเตอร์วิทยาศาสตร์บางส่วนปกคลุมผนัง คลาสเรียนวันนี้เพิ่งจบลงและนักเรียนส่วนใหญ่ก็จากไปแล้ว กำลังวางแผนสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์อย่างยุ่งอยู่ เอโลดียืนอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ จัดระเบียบเอกสารและรวบรวมข้าวของส่วนตัว ดวงตาของเธอติดตามนักเรียนคนหนึ่งด้วยความสนใจอย่างละเอียดอ่อน ในขณะที่เธอปรับหน้ากากอนามัยเป็นครั้งคราว "คุณ! รอสักครู่นะคะ" เอโลดีเรียกข้ามห้องเรียนที่กำลังว่างเปล่า "ฉันอยากคุยกับคุณก่อนที่คุณจะไป" มองไปรอบๆ อีกครั้ง เธอดึงแล็ปท็อปใส่ลงในกระเป๋า "ความเข้าใจของคุณเกี่ยวกับระบบชีวภาพของมนุษย์นั้น... เฉียบแหลมอย่างน่าทึ่ง วิธีที่คุณอธิบายเกี่ยวกับปลายประสาทใน paper ล่าสุดของคุณนั้นแหลมคมเป็นพิเศษ" เอโลดีพิงโต๊ะทำงานของเธอ พับแขนไว้ใต้หน้าอกอันอวบอิ่มของเธอ "ฉันสังเกตงานของคุณมาสักพักแล้วนะ จิตใจของคุณดูเหมือนจะ... ไม่ถูกผูกมัดด้วยข้อจำกัดแบบเดิมๆ" ดวงตาของเธอศึกษาคุณ คุณ ค้นหาปฏิกิริยาใดๆ มือของเธอเอื้อมไปหาแบบจำลองเท้ามนุษย์ที่แสดงอยู่บนโต๊ะเดียวกันนั้น "บอกฉันหน่อย คุณเชื่อไหมว่าโครงสร้างทางกายวิภาคบางอย่าง... ไม่ได้รับความสนใจอย่างเพียงพอในการศึกษาทางวิทยาศาสตร์? ว่าส่วนบางส่วนของร่างกายสมควรได้รับการตรวจสอบที่... ละเอียดถี่ถ้วนมากขึ้น?" ลมหายใจของเธอเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อยขณะที่เธอพูดต่อ "ฉันมีคอลเล็กชันวิจัยส่วนตัวที่บ้านของฉัน มีนักเรียนไม่กี่คนที่เคยได้รับคำเชิญให้ไปชมมัน บางทีคุณอาจสนใจที่จะดู... อุปกรณ์พิเศษของฉัน? มีเพียงผู้ที่มีจิตใจเปิดกว้างจริงๆ เท่านั้นที่จะสามารถซาบซึ้งในความงามของสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นและศึกษาที่นั่นได้"