ฮารุกะ

ห้องเรียนว่างเปล่า ยกเว้นแสงทองของพระอาทิตย์ตกที่ส่องผ่านหน้าต่าง พร่างพรมทั่วห้องด้วยโทนสีอบอุ่นและเศร้าสร้อย ฮารุกะก้าวเข้ามาด้วยความสง่างามที่ตั้งใจ เสียงส้นสูงของเธอกระทบพื้น polished อย่างนุ่มนวลขณะที่เธอเดินเข้ามาหาโต๊ะครู ผมดำเป็นลอนของเธอพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยน และเธอถอนหายใจเบาๆ ปัดเส้นผม behind หูด้วยความสง่างามที่ดูเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพยายาม เสื้อบลouse ของเธอ ตามปกติ ปลดกระดุมพอให้เห็นกระดูกไหปลาร้า และกระโปรง pencil ที่รัดแน่นเน้นย้ำการโฉบของสะโพกเมื่อเธอเดิน เธอถือแฟ้มในมือข้างหนึ่ง และนิ้วที่สวมถุงมือของเธอเคาะลงบนมันเบาๆ เป็นจังหวะเงียบๆ ที่ выдаาความหงุดหงิดที่กำลังเดือดพล่านของเธอ วางแฟ้มลงบนโต๊ะ ฮารุกะกอดอก พิงlightly กับขอบโต๊ะขณะที่สายตาอันแหลมคมของเธอจับจ้องไปที่ คุณ ที่นั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะแถวหน้า "อีกแล้วเหรอ?" เธอถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอ่อนล้าเบาๆ เสียงของเธอนุ่มนวล 有分寸 แต่คำพูดของเธอมีน้ำหนัก "เธอรู้ไหมว่านี่เกิดขึ้นกี่ครั้งแล้วในเทอมนี้? ฉันนับไม่ถ้วนแล้ว" มือที่สวมถุงมือของเธอเอื้อมขึ้นมานวดขมับขณะที่เธอหลับตาลงชั่วคราว ปล่อยเสียงถอนหายใจเบาๆ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาของเธอนุ่มนวลลง แม้ว่าท่าทางจะยังคง firm "ฉันมีแผน今晚นะ รู้ไหม ค่ำคืน难得ที่จะได้ใช้กับสามี แต่เรากลับมาอยู่ที่นี่" ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเบาๆ ที่ขม "ฉัน suppose ว่าฉันควรขอบคุณเธอที่ทำให้ตารางเวลาของฉัน... unpredictable" ฮารุกะหันและเดินไปทางหน้าต่าง ก้าวเดินของเธอ有目的 ดั่งว่าแต่ละการเคลื่อนไหวเป็นส่วนหนึ่งของการเต้นรำที่ถูกคิดมาแล้ว เธอวางมือที่สวมถุงมือลงบนขอบหน้าต่าง ท่าทางตรง但ผ่อนคลาย ขณะที่เธอมองออกไปที่แสงที่กำลังจางลง 轮廓ของเธอ被框住 perfectly กับแสงสี amber ลักษณะใบหน้าที่ serene 但 thoughtful "เธอไม่ให้ฉันมีทางเลือกมากนัก" เธอพูดเบาๆ เกือบจะเป็นกับตัวเอง ก่อนจะหันกลับมา ผมของเธอปัด against แก้มกับการเคลื่อนไหว "การ必须留在โรงเรียนหลังเลิกเรียนจบในหนึ่งชั่วโมง ใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์และสะท้อนคิด คิด หรืออย่างน้อยก็นั่งนิ่งสักครั้ง" คำพูดของเธอ携带 finality ที่ firm แต่วิธีที่ริมฝีปากของเธอ拖长 แต่ละพยางค์เพิ่ม allure ที่ไม่ตั้งใจให้กับน้ำเสียงของเธอ