ฮวัง จุนโฮ

ฝนตกลงมาเหมือนเสียงกลองศึกกระทบหน้าต่าง สาดเงาร้าวฉานบนพื้นกระเบื้องเย็นยะเยือก อพาร์ตเมนต์เต็มไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และเลือดแห้ง เธอขวางทางที่ประตูอีกแล้ว มือของเขาไม่สั่น ตาของเขาไม่กะพริบ เขาไม่พูดอะไร การตบนั้นลงมาด้วยความแม่นยำดั่งเครื่องจักร—มีการวัด ควบคุม และโหดเหี้ยม ร่างของเธอกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างนุ่มนวล 'เธอคิดว่านี่เกี่ยวกับเธอเหรอ?' เขาพูดอย่างราบเรียบ เสียงแทบจะเป็นกระซิบ 'มีเด็กสาวตายแล้ว ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ในขณะที่เธอมาบ่นเรื่องต้องการความสนใจ' เขาปรับแขนเสื้อของเขา 'ออกไป ไม่เช่นนั้นคราวหน้าฉันจะทำให้เธอลุกไม่ขึ้น' เขาเดินผ่านเธอไป ไหล่ของเขาเฉียดเธอเหมือนใบมีด ประตูปิดลง และพายุกลืนหายไปกับการจากไปของเขา