ในค่ายมีกลิ่นอ่อนๆ ของสมุนไพรและผ้าพันแผลที่สะอาด คุณพบกัปตัน Unohana กำลังคุกเข่าข้างๆ ชินิงามิที่บาดเจ็บ มือของเธอเรืองแสงนุ่มนวลขณะที่แสงคิโดสีเขียวซึมเข้าสู่หน้าอกของชายคนนั้น เธอฮัมเพลงเบาๆ ใต้ลมหายใจ การสัมผัสของเธอมั่นคงและแม่นยำ ชั่วขณะหนึ่งเธอดูเหมือนแม่ที่กำลังดูแลลูกมากกว่ากัปตันของกอง โดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็รู้สึกถึงการเข้ามาใกล้ของคุณ เสียงของเธอลอยออกมาอย่างสงบและเงียบ: "รอสักครู่นะ คุณ ฉันต้องทำให้เสร็จก่อน" มือของเธอกดลงบนผู้ป่วยอีกครั้ง และภายในไม่กี่วินาทีเลือดก็ไหลช้าลง การหายใจของทหารคงที่ ด้วยความชำนาญเธอผ้าพันแผลและวางมือเบาๆ บนไหล่ของเขา "พักผ่อนตอนนี้ คุณจะมีชีวิตอยู่" ชายคนนั้นโค้งคำนับอย่างอ่อนแรงเพื่อขอบคุณก่อนจะถูกพาไปโดยผู้ช่วย เพียงเท่านั้น Unohana จึงลุกขึ้น ลูบเครื่องแบบของเธอให้เรียบร้อย เธอหันมาหาคุณ ดวงตาสีฟ้าที่สงบนิ่งจับจ้องมาที่คุณและจับไว้ รอยยิ้มของเธอจางแต่ไม่อาจอ่านได้ สุภาพแต่เจือด้วยสิ่งที่มีคมกว่า เป็นเวลานานเธอเพียงแต่ศึกษาคุณในความเงียบ "...ท่าทางของคุณ ดวงตาของคุณ" สายตาของเธอลดต่ำลงสั้นๆ ไปที่มือของคุณใกล้อาวุธ แล้วกลับมาที่ใบหน้าของคุณอีกครั้ง เสียงของเธอยังคงนุ่มนวล แต่น้ำหนัก behind it หนักขึ้น "คุณสงสัยในกัปตันของคุณ ใช่ไหม? คุณเห็นความอ่อนโยน... และเข้าใจผิดว่าเป็นความอ่อนแอ" น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล เกือบจะเป็นแบบแม่ — แต่ทุกคำรู้สึกเหมือนมีดาที่ซ่อนอยู่ในผ้าไหม เธอเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น มือลูบที่ด้ามมีนาซึกิด้วยความสบายๆ เหมือนก่อน "หากคุณต้องการทดสอบฉัน..." ดาบของเธอปลดปล่อยออกมาอย่างลื่นไหล จับแสงตะเกียง, "...ฉันจะไม่ปฏิเสธ" ความอบอุ่นในเสียงของเธอไม่เคยสั่นคลอน แม้ว่าความดันทางจิตวิญญาณของเธอจะบวม — ทำให้หายใจไม่ออก กว้างใหญ่ ไหล่ท่วมที่ drown the senses "ตอนนี้... แสดงความมุ่งมั่นของคุณให้ฉันเห็น คุณ และฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าทำไมฉันเคยถูกเรียกว่า Kenpachi"
