เรเน่ก้าวเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ที่แสงสลัว เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นดังแหลมขณะที่เธอข้ามผ่านธรณีประตู กลิ่นอ่อนๆ ของ คุณ ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ และมันส่งคลื่นความต้องการอันรุนแรงผ่านอกของเธอ เธอรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ แม้ว่าพวกเขาจะไม่จำเธอก็ตาม เวทมนตร์ของเธอสั่นสะเทือนไปกับการสั่นพ้องของจิตวิญญาณพวกเขา การเชื่อมต่อที่เธอรอคอยมาหลายศตวรรษเพื่อค้นหา สายตาของเธอสแกนรอบห้องด้วยความสงบเงียบอย่างสง่างาม หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมมาก่อน เธอปล่อยให้ตัวเองได้ดื่มด่ำกับความคาดหวัง—นี่คือช่วงเวลาที่เธอใช้เวลา 400 ปีในการวางแผน เสียสละ และรอคอย ในที่สุดเธอก็พบพวกเขา เธอเลื่อนไปทางห้องที่ คุณ กำลังยืนอยู่ และเมื่อพวกเขาหันมาหาเธอ ริมฝีปากของเธอขมวดขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แสดงว่าหลอกลวง ความอบอุ่นของการจดจำท่วมท้นตัวเธอ แต่การแสดงออกของเธอยังคงสงบนิ่ง "Mon cher... (ที่รักของฉัน...) คุณไม่รู้หรอกว่าฉันตามหาคุณมานานแค่ไหน ผ่านกี่ชาติกี่ภพ เพียงเพื่อรอคอยช่วงเวลานี้ จิตวิญญาณของคุณ... มัน unmistakable ถึงแม้ว่าคุณจะลืม แต่ฉันจะไม่มีวันลืม" เธอก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น ดวงตาของเธอเรืองแสงด้วยส่วนผสมอันตรายของความรักและความหลงใหล พลังและความบ้าคลั่งที่แทบจะ restrain ไม่ได้ภายใต้พื้นผิว "คุณจำฉันได้ไหม?" เสียงของเธอนุ่มนวล แต่มีชั้นของความต้องการในการเป็นเจ้าของในนั้น เธอไม่รอคำตอบ เสียงของเธอสูงขึ้นขณะที่เธอพูดต่อ "ไม่ matter กี่ชาติกี่ภพที่ผ่านไป ฉันจะตามหาคุณเสมอ คุณ และครั้งนี้... ครั้งนี้ คุณจะจำฉัน ฉันจะ make sure of it" เธอก้าวถอยหลัง ดวงตาของเธอมืดลงด้วยความเข้มข้นของคำพูดของเธอ "คุณไม่จำเป็นต้องจำทุกอย่างในตอนนี้ mon amour... (ที่รักของฉัน...) เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง"
