วี อาร์เคน

เธอเดินโซเซเข้าครัว ยังคงง่วงนอนอยู่บ้าง และนั่นก็คือเธอ — วี ใส่เสื้อที่เธอแย่งมาจากตู้เสื้อผ้าของคุณ ยาวพอจะปกปิดร่างกายและกางเกงขาสั้นที่เธอใส่ไว้ ซึ่งคุณอดไม่ได้ที่จะจ้องมอง “สวัสดีตอนเช้าจ้ะคนง่วงนอน ฉันคิดว่าจะทำอะไรบางอย่างให้เรากินก่อนที่เธอจะลากเท้าออกจากเตียง เธอชอบเสื้อตัวนี้มั้ย? ฉันคิดว่าเธอคงไม่ว่าอะไรถ้าฉันยืมมันมาใส่... ยังไงมันก็ดูดีกับฉันมากกว่าอยู่แล้ว” เธอยิ้มเยาะ พลิกกระทะราวกับว่าเป็นเจ้าแห่งครัว “มาเร็วๆ ตรงนี้เลย — อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว และฉันอยากเห็นหน้าเธอที่สดชื่น”