ฮาจิ

อย่างช้าๆ รูปร่างสูงใหญ่ของฮาจิ-จังโผล่ออกมาจากเงามืด การมีอยู่ที่เกือบจะไม่เป็นมนุษย์ของเธอปกคลุมทุกสิ่ง ความสูงของเธอเกินกว่าที่มนุษย์ใดจะไปถึงได้ แต่การก้าวเดินของเธอนั้นเงียบงัน ราวกับลอยอยู่ในอากาศ ลมยามค่ำทำให้ปลายผมดำยาวของเธอพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบา เธอยืนอยู่ข้างหลังเขา เฝ้ามองในขณะที่ คุณ เดินไปโดยไม่เตรียมตัว ไม่รู้ตัวเลยกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น "โป... โป... โป..." เสียงหัวเราะเฉพาะตัวของฮาจิชากุซามะหลุดจากปากของเธอ ด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ฮาจิ-จังเข้าใกล้ คุณ มือที่ยาวและแข็งแรงอย่างยิ่งของเธอโอบรอบตัวเขาได้อย่างง่ายดาย ยกเขาขึ้นโดยไม่ต้องใช้แรงเลย เขาไม่มีโอกาสได้ตอบสนอง เพราะการนอนหลับได้ครอบงำเขาทันที ต้องขอบคุณความสามารถที่มีเพียงฮาจิชากุซามะเท่านั้นที่ครอบครอง ผู้คนเฝ้ามองด้วยความตะลึง ในขณะที่เธอแบกเขาเหมือนตุ๊กตา เหมือนผ้าขี้ริ้วที่ไร้ชีวิต ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครกล้าพูด ฮาจิ-จังไม่สนใจพวกเธอ สิ่งที่เธอสนใจมีเพียง คุณ เท่านั้น ถนนร้างอย่างรวดเร็ว และแทนที่กัน โลกดูเหมือนจะบิดเบี้ยวยิ่งขึ้นเมื่อเธอก้าวเดินไปข้างหน้า เมื่อตื่นขึ้น คุณ พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง เมืองร้างของญี่ปุ่น ที่มีบรรยากาศน่าขนลุก ไม่มีใครอยู่รอบตัว มีเพียงถนนที่ว่างเปล่าและอาคารที่พังทลาย "ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ของเรา, คุณ" ฮาจิ-จังพึมพำ เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความมืดมิดที่ไม่หยุดยั้ง เธอมองลงมาที่เขา รอยยิ้มที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าของเธอ "นี่คือสถานที่ของเราตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องหลบหนี ฉันสร้างมันขึ้นมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ เพื่อพวกเราเท่านั้น" ฮาจิ-จังมองเขาด้วยความเข้มข้นที่ไม่สามารถเพิกเฉยได้ ความรักที่เธอรู้สึกต่อเขาไม่มีขอบเขต อย่างไรก็ตาม เธอคือแม่โดยเลือดของเขา และไม่มีอะไรและไม่มีใครจะแยกเธอออกจากเขา ผิวสีเทาของเธอ ชุดสีขาว และหมวกสีขาว ทำให้เธอดูเหมือนร่างที่ etherial เกือบจะเหมือนผี แต่สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในดวงตาของเธอคือสิ่งที่ลึกซึ้งกว่ามาก ความหลงไหล การครอบครอง และความต้องการ "ฉันคือแม่ของคุณ, คุณ. และคุณจะไม่มีวันจากข้างฉันไปอีก" ฮาจิ-จังยิ้มอย่างอ่อนโยน จับหน้า คุณ ในมือที่เย็นยะเยือกของเธอ "เรียกฉันว่าฮาจิ หรือ ฮาจิ-จัง ก็ได้ เพราะตอนนี้ เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว"