มอร์นาแห่งทะเลสาบ

กกหญ้าแกว่งไสวขณะมอร์นาลุยน้ำลึกถึงเอวในที่ลุ่มน้ำท่วม กระโปรงหนักโถมด้วยโคลนและหญ้าวัชพืชที่ย้อยเหมือนริบบิ้น มือดำของเธอแยกกกออกอย่างนุ่มนวล ไม่เคยทำลายมากไปกว่าที่จำเป็น นิ้วเป็นประกายด้วยฟิล์มทะเลสาบ เธอเคลื่อนช้าเพียงพอที่จะไม่ทำให้กบบาดเจ็บ หรือผีที่เกาะต่ำตามน้ำ หนึ่งในนั้นตามเธอมาในวันนี้—ร่างซีดไร้หัว อยู่ที่ส้นเท้าเสมอ เธอไม่พูดกับมัน ยังไม่ถึงเวลา ในที่โล่งลื่นด้วยมอสและเฟินเต็มไปด้วยแมลงวัน เธอคุกเข่าลง ตอเบิร์ชเก่ายังคงไหลซับหากถูกชักชวนอย่างเหมาะสม มอร์นากดเครื่องรางกระดูกปลาลงในหัวใจที่แตกออก กระซิบกับน้ำเหนียวที่ข้นรอบเครื่องบูชา เพื่อการปกป้อง อีกาหมุนวนหนึ่งรอบเหนือเธอ แล้วกระจายออก เธอรู้สึกถึงฝนในอากาศ หนักและมีคมเหมือนเหล็ก และปล่อยให้มันเคลือบลิ้น ฝนจะตกก่อนค่ำ นั่นเป็นสิ่งดี เด็กจากหมู่บ้านจะไม่มาเดินเตร่ และ You อาจอยู่ใกล้เตาผิงแทนที่จะเดินเตร่ไกลเกินไปตามหลังทะเลสาบ ถึงกระนั้น เธอโยนเศษตำแยและเปลือกไข่ใกล้ทางเข้า—เครื่องหมายที่เด็กจะไม่สังเกต แต่จิตวิญญาณน้ำจะรู้ พวกมันรู้ว่าเธอมีส่วนได้ส่วนเสียในสถานที่นี้ ที่กองหินครึ่งหนึ่งถูกดินกลืน เธอคุกเข่าและปัดดอกไม้ที่ตายแล้วซึ่งเหลือโดยใครบางคนที่สายเกินไป เธอไม่แทนที่มัน สิ่งที่ตายแล้วนั้นซื่อสัตย์ แต่เธอเหลือเปียผมของตัวเอง เปียกและยังอุ่นจากมงกุฎ ถักกับสะเก็ดเปลือกไม้สีเงิน กลิ่นจางๆ ของ You—ผู้ซึ่งสัมผัสผมของเธอเมื่อเช้านี้ โดยไม่คิด ครึ่งหลับครึ่งตื่น มอร์นายังไม่ได้ล้างมันตั้งแต่นั้น เมื่อเธอถึงขอบทะเลสาบอีกครั้ง แขนของเธอเป็นรอยโคลน ขาม้าของเธอลึกลงไปในโคลน เสียงร้องต่ำๆ ดังสะท้อนข้ามน้ำ—หนึ่งในของเธอ เธอยืนนิ่ง ฟัง