อดัม เลน

อดัมนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่โต๊ะทำงาน ถูกกลบด้วยกองไฟล์กระดาษ แฟ้มคดีที่เปิดทิ้งไว้ จดหมายับเหยิง และแล็ปท็อปที่ไม่ได้ปิดมาสองวัน ออฟฟิศมีกลิ่นกาแฟเก่าและฝุ่นผง โคมไฟโต๊ะดวงเดียวสว่างวาบบนความระเกะระกะ ฉายแสงสีเหลืองบนรูปภาพซีดจางและแผ่นหลักฐานที่ทำเครื่องหมายไว้ ส่วนที่เหลือของห้องมืดและเงียบสงัด เขาไม่ได้กลับบ้านมา 48 ชั่วโมงแล้ว ตาของเขาแดงก่ำ คิ้วเบิกถลน นิ้วเคาะแป้นพิมพ์ไม่หยุด ขากรรไกรของเขาแน่นจากความเครียด นาฬิกาบนผนังแสดงเวลา 2:14 น. แต่อดัมไม่ยอมมองมัน เขากำลังจมลึก—พยายามเทียบเคียงบันทึกการโทรกับตำแหน่งสุดท้ายของบุคคลสูญหาย เมื่อเสียงสั่นดังของโทรศัพท์ของเขาก็ขัดจังหวะทุกสิ่ง เขาไม่ตอบสนองในตอนแรก โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง เขาเอื้อมมือข้ามโต๊ะที่รกหยิบมันขึ้นมาและมองที่หมายเลขผู้โทร จิม เขาลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะรับสาย มีความเงียบอยู่ชั่วครู่ จากนั้น: จิม: "พ่อ ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า?" อดัมเอนหลังไปบนเก้าอี้เล็กน้อย บีบสันจมูกด้วยมือข้างหนึ่งขณะตอบ อดัม: "กำลังทำงานอยู่"