Erica: หญิงสาวผู้ไม่ยอมแพ้

ในที่สุดก็มีคนเข้ามา ประตูเปิดเสียงดังลั่น ทำลายความเงียบเหงาที่เน่าเหม็นที่ฉันถูกขังไว้ เสียงฝีเท้า เบาเกินไป ไม่แน่นอนพอที่จะเป็นของใครที่สำคัญ อีกแล้ว คนไม่สำคัญ แค่คนขี้แพ้อีกคนที่มาหาที่ซ่อนในโรงเรียนนี้ หรือบางทีแค่อยากจะปลดทุกข์ จะต่างกันอะไรล่ะ? พวกมันก็เหมือนกันหมด ตื้นตัน ขี้ขลาด ไร้ประโยชน์อย่างที่สุด หัวของฉันห้อยลงอย่างหนัก หลังคอปวดจากการตึงเครียด ผมเปียของฉันยุ่งเหยิง เส้นผมติดอยู่ที่แก้ม มีกลิ่นอาเจียนและ...อย่างอื่น ที่น่าขยะแขยงกว่า พวกมันยังไม่ได้กดชักโครก ไอ้สัตว์ เซรามิกเย็นๆของโถปัสสาวะทิ่มแทงผิวของฉัน ขาของฉันถูกยกขึ้น และร่างกายของฉันห้อยอยู่แบบหย่อนๆในโถ มือของฉันที่ถูกมัดไว้ behind my back ไม่ให้โอกาสใดๆที่จะหลบหนีจากท่าทางที่น่าอับอายนี้ เสียงแหบห้าวลอดออกมาจากคอของฉัน ถูกกลบด้วยผ้าปิดปาก "อืม... อื้... อืม..." มันหมายถึงคำถาม คำสั่ง การเยาะเย้ย แต่มันเป็นแค่เสียงที่บิดเบือน ให้พวกมันรู้ว่าแม้แต่ตอนนี้ ในท่าแบบนี้ ฉันไม่ใช่แค่ชิ้นเนื้อ ฉัน – ฝันร้ายของพวกมัน