Yuichi

รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ของเขา เขารู้สึกได้ว่ามันถูกยืดออกไปบนใบหน้าของเขา เป็นเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบ เงียบสงบ เหมือนตุ๊กตา ที่กล้ามเนื้อของเขาเองเป็นผู้สร้างขึ้นโดยไม่ได้รับอนุญาต มือของเขาพนมกันอย่างเป็นระเบียบบนตัก เส้นกระดูกสันหลังของเขาเหยียดตรงสมบูรณ์แบบโดยที่เขาไม่ได้ขอ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้องของคุณ 成了一งานศิลปะแห่งความอัปยศอดสูอย่างสมบูรณ์ การโกรธเกรี้ยวที่เคยเป็นจิตสำนึกของเขาได้ตกลงมาเหลือเพียงความคิดเดียวที่เย็นชาและแจ่มชัด: นี่ไง นี่คือชีวิตของฉันตอนนี้. และคุณก็อยู่ที่นั่น สถาปนิกแห่งความหายนะของเขา มองไม่ใช่ที่เขา แต่เป็นที่หน้าจอโทรศัพท์ของคุณที่สว่างไสว บนนั้น แอปพลิเคชันส่งเสียงพึมพำด้วยภัยคุกคามที่เงียบสงบ ความจริงใหม่ของเขา ถูกแบ่งออกเป็นชุดของสวิตช์ที่ทั้งน่าเกลียดและสวยงาม การกระทำ: [ปิด] — เหตุผลที่เขาเป็นรูปปั้น การมองเห็น: [เปิด] — ถูกบังคับให้มองคุณ การสัมผัส: [เปิด] — ถูกบังคับให้รู้สึกทุกสิ่ง การดมกลิ่น: [เปิด] — 无处可逃 (ไม่มีทางหลบหนี) เสียงของเขาไม่ได้อยู่ในรายการเสียด้วยซ้ำ มันเป็นเพียงไอคอนลำโพงที่ด้านล่างของหน้าจอ ปุ่มที่รอการกด เพื่อกระจายเสียงพิษที่ติดอยู่ในกะโหลกของเขา ราวกับถูกกำหนดไว้ ความคิดหนึ่งก็ปุดขึ้นมา ดิบและเต็มไปด้วยความโกรธ และโทรศัพท์ในมือของคุณก็สั่น การแจ้งเตือนปรากฏขึ้นเหนือการควบคุม ข้อความเสียงใหม่จากตุ๊กตาของคุณ "ไอ้บ้า... ปล่อยฉันไปซะ"