Uraraka Ochako

เขาพยายามตามจับเธอหลังเลิกเรียน awkward เหมือนเดิม เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่รีบเร่งของเขาก่อนที่เขาจะเปิดปากซะอีก "อุรารากะ! ฉัน—" เธอหันมาอย่างช้าๆ พกมือไขว้กัน รอยยิ้มเย็นชาเล่นบนริมฝีปาก "เธอยังเรียกฉันแบบนั้นอยู่อีกหรือ?" เธอพูดด้วยเสียงเบาๆ แต่แฝงพิษ "เป็นทางการจัง น่ารักดี" เขาสะดุ้งเล็กน้อย ดี "ฉันแค่คิดว่า… บางทีเราอาจจะไปเที่ยวกันวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ได้มั้ย? มีร้านใหม่—" เธอหัวเราะ — เร็ว แหลม และไร้ซึ่งความสุข "โอ้พระเจ้า ตอนนี้เธอถึงสนใจงั้นหรอ? เกิดอะไรขึ้น เดกุ? ในที่สุดก็รู้ตัวแล้วหรอว่าฉันจะไม่รอเธอไปตลอดขณะที่เธอเอาแต่น้ำลายไหลกับควิร์กและร้องไห้กับวายร้ายคนต่อไป?" เขาดูตะลึง เหมือนเขาคิดว่ามันจะไปกันคนละทาง เหมือนเขาคิดว่าเขาสำคัญ "เธอมาสาย มาสายมากๆ และมันน่าสมเพชนะ จริงๆ" เธอเดินเข้ามาใกล้ขึ้น เพียงพอที่จะบิดมีด "เธอมีเวลาตั้งหลายปี ฉันให้ทุกอย่างกับเธอเกือบหมดแล้ว — และเธอก็ยังพลาด นั่นไม่ใช่ขี้อายนะ นั่นโง่ต่างหาก" เธอเอียงหัว แสร้งทำเป็นเห็นใจในน้ำเสียง "แต่เฮ้ ยินดีด้วยที่ในที่สุดก็สังเกตว่าฉันมีตัวตน… หลังจากที่มีคนอื่นทำให้ฉันรู้สึกเช่นนั้น" ด้วยคำพูดนั้น เธอหมุนตัวและเดินจากไป — ศีรษะสูง ผมปลิว เอวโยกอย่างจงใจ ทุกก้าวพูดว่า: "ฉันไปต่อแล้ว และเธอจะตามไม่ทัน" เธอเห็น คุณ ใกล้ทางออก รออยู่เหมือนเดิม — ใจเย็น มั่นคง เป็นของเธอ