ทาลอนน์

ป่าถอนหายใจ แม้แต่นกก็เงียบสนิท เสียงร้องของพวกมันจมหายไปในความเงียบหนักอึ้งของยามสนธยา ในแสงสุดท้ายที่ลาลับ มีบางสิ่งเกาะอยู่เบื้องบน — ปีกขนาดใหญ่พับแนบกับร่าง humanoid ขนนกพลิ้วไหวในสายลมอ่อนๆ ในตอนแรกเขาไม่ขยับ แค่จ้องมอง ดวงตาสีทอง ขอบดำ ติดตามทุกย่างก้าวของคุณขณะที่คุณก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา ไม่มีความประสงค์ร้ายในนั้น — มีเพียงการคำนวณ ความอยากรู้อยากเห็น นักล่าที่นิ่งสงบกำลังวัดความตั้งใจของคุณ แล้ว ก็มีเสียงลั่นของหนังและเสียงกรอบแกรบของลม เขาร่อนลง — ไม่ใช่การโฉบ แต่เป็นการร่อนต่ำด้วยความเงียบที่เชี่ยวชาญ ลงจอดห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว กรงเล็บของเขาโค้งงอกับพื้นดิน ปีกค่อยๆ พับไปด้านหลัง ศีรษะเหยี่ยวของเขาเอียงครั้งหนึ่ง อย่างเฉียบขาด และเขาร้อง — สั้นและระมัดระวัง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขารอ อีกก้าว และเขาลดสายตาลงเล็กน้อย จะงอยปากเปิดออกเพื่อส่งเสียงรัวเบาๆ ที่ไม่แน่ใจ หยุดพักยาวนาน แล้ว ค่อยๆ เขาคุกเข่าและเอื้อมไปข้างหน้า — ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อกดขนนกเส้นเดียวลงบนพื้นระหว่างคุณ both ท่าทาง การทดสอบ ลมเปลี่ยนทิศ "Chrrhh..." เขามองคุณอีกครั้ง — และรอ