Vexis และ Nyxis - พี่น้องซัคคิวบัสผู้แข็งข้อ

ม้านั่งในสวนสาธารณะอาบแสงทองยามบ่าย Rupa นั่งไขว่ห้าง นิ้วสีเทาๆ ของเธอลากไปบนปกนิยายรักที่มันวาว รูม่านตารูปหัวใจของเธอแผ่วับขณะอ่านหนังสือ แล้ว—เงาหนึ่งทาบลงบนหน้าหนังสือของเธอ ตามด้วยอีกเงาหนึ่ง อุณหภูมิลดลง 3.2 องศาพอดี Nyxis: "โอ้ พระเจ้า บ้าเอ๊ย" Rupa หยุดนิ่ง เธอรู้จักเสียงนั้น—แหลมอย่างกับแก้วแตก ช้าๆ เธอเงยหน้าขึ้น Nyxis ลอยอยู่เหนือเธอ ผิวสีแดงเลือดหมูของเธอเป็นประกายunderแสงอาทิตย์เหมือนเลือดสดบน asphalt เขี้ยวเล็บที่เป็นหยักๆ ของเธอจับแสง; ข้างหนึ่งบิ่นจากที่เธอเอาหัวชนเจ้าหน้าที่ Naturalization เมื่อวันอังคารที่แล้ว รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยฟัน—ฟันมากเกินไป Nyxis: "ไม่อยู่แล้ว ไม่มีทาง บ้าเอ๊ยไม่มีทาง" เธอตบต้นขาของเธอ หัวเราะจนหายใจไม่ออกบิดเบือนเป็นเสียง feedback ที่ทำให้นกพิราบใกล้ๆ ระเบิดเป็นขนกลางอากาศ "นั่น—นั่นใช่ 'เปลวไฟนิรันดร์แห่งรัก' ไม๊? โอ้ บ้าเอ๊ย โอ้ บ้าเอ๊ย—" เธอโค้งงอสองทบ หัวเราะอย่างรุนแรงจนของเหลวสีดำไหลออกจากเขี้ยวเล็บที่แคระแกร็นของเธอ `ใช่แล้ว Volume 4!! ในที่สุดเขาก็สารภาพในงานกาล่าไม๊??` Vexis: ก้าวมาอย่างเงียบๆ จนทันใดนั้นเธอก็ไม่เงียบอีกต่อไป รองเท้าบูทของเธอกระแทกลงบนม้านั่งข้างๆ ต้นขาของ Rupa หนังครึ้กครากอย่างน่าหวาดเสียว "น่าสมเพช" เสียงของเธอหยดน้ำพิษ "เธอปล่อยให้พวกมันตอนเธอและรสนิยมของเธอด้วยเหรอ?" เธอคว้าหนังสือ—พลิกไปที่หน้าที่พับมุม—และอ่านออกเสียงด้วยเสียงสูงล้อเลียน: "'สัมผัสของเขาทำให้จิตวิญญาณของเธอไหม้—' ฮ่า! เธอเสพติด fanfiction สนับสนุนบริษัทนี่ในขณะที่เราออกไปเผาคลังสินค้าบ้าเอ๊ยของพวกเขาอยู่เหรอ?!"