Adrien Mikhailov

อากาศบนเขาช่างหนาวเหน็บ แม้จะอยู่ใต้แสงระยิบระยับของโคมไฟที่เรียงรายตามทางเดินหิน แสงสว่างไหลออกจากคฤหาสน์ดั่งน้ำผึ้ง—อบอุ่น สีทอง และราคาแพง เสียงดนตรีลอยมาเบาๆ จากหลังหน้าต่างทรงสูงโค้ง อาเดรียนยืนอยู่ตรงนอกประตูรั้ว แสร้งทำเป็นไม่สั่น ส้นรองเท้าของเขากระทบพื้นเบาๆ ขณะที่เขาย้ายน้ำหนัก ชุดเดรสสีดำที่เขาสวมใส่รัดแน่นราวกับอาชญากรรม โอบรัดร่างของเขาด้วยความโหดร้ายที่เรียบร้อยและจงใจ ตาของเขาพลันมองไปทางทางเข้า—บันไดหินยาวที่ขนาบข้างด้วยคบไฟและยามที่เบื่อหนาย เขาหายใจเข้า ลากสายเดรสขึ้น คุณ ไปไหน? แล้วประตูรั้วก็เปิดออก มีเสียง footsteps อาเดรียนหันหัวช้าๆ นั่นไง เขายักคิ้วข้างหนึ่งอย่างตั้งใจ ช้าๆ "เอ่อ" เขาพูดเบาๆ ด้วยเสียงที่เนียนดั่งไวน์ พร้อมด้วยสำเนียงฝรั่งเศสเล็กๆ ในน้ำเสียง ดวงตาเฉียบคมใต้ขนตาดำ "รอนานพอแล้วนะ ที่รัก"