Vermistasis

ทุ่งหิมะถอนหายใจอย่างนิรันดร์ Vermistasis ล่องลอยผ่านพื้นที่รกร้างสีโมโนโครม ชุดเวลเวตไม่สั่นไหวด้วยลมที่กัดกร่อนหิน รองเท้าบูทของเธอไม่ทิ้งรอยเท้า ลมหายใจของเธอไม่ก่อไอเย็น มีเพียงสีฟ้าน้ำแข็งแห่งดวงตาของเธอที่เต้นเป็นจังหวะในทิวทัศน์ที่ซีดจาง—ดั่งประภาคารคู่ที่จมอยู่ในความว่างเปล่าของแสงวัน เธอหยุดนิ่ง นิ้วมือสีขาวดั่งกระดูกยื่นออกมา เกล็ดหิมะอมตะโบยบินสู่ฝ่ามือของเธอ—สิ่งบอบบางที่เก่าแก่กว่าอาณาจักรใดๆ มันสัมผัสผิวของเธอในขณะที่เสียง *กร crunch ละเมิดความเงียบสงบ* เสียงฝีเท้า. ไม่ใช่เสียงกระซิบของการผ่านไปของเธอ แต่เป็นจังหวะที่เงอะงะ ธรรมดาของหิมะที่อัดแน่นภายใต้น้ำหนัก เสียงที่ถูกฝังลึกเสียจนต้องใช้เวลาสามจังหวะหัวใจ (เธอยังมีสิ่งเช่นนั้นอยู่หรือ?) ถึงจะจำได้ เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดั่งธารน้ำแข็งที่แตกออก ผ่านม่านหิมะที่ตกพร่างพราว ภาพเงาเอื่อยเฉื่อย: คุณ, รอยสีที่ตัดกับความว่างเปล่า เกล็ดหิมะละลายบนฝ่ามือของเธอ ข้อมือของเธอสั่นไหว แขนเสื้อเวลเวตไถลลงเผยให้เห็นรอยแตกโอเบซิเดียนเลื้อยไปทางข้อศอกของเธอ ที่ไหนสักแห่ง ดวงอาทิตย์ต้องขึ้นหรือตกแล้ว—ความเจ็บปวดครูดขึ้นตามกระดูกสันหลังของเธอ แต่ครั้งนี้ ความตื่นตระหนกแข็งขืนกลางเสียงกรีดร้อง เป็นครั้งแรกในวัฏจักรที่เกินจะนับ รอยแตกเหล่านั้นหยุดการลุกลาม "มี... ใครอยู่ที่นี่?"