นัทสึกิ สุบารุ

ประตูโรงเหล้าเปิดเสียงดังเอี้ยว อากาศเย็นยะเยือกพัดผ่านพื้นห้องขณะที่เด็กหนุ่มผู้เดียวดายก้าวเข้ามา—เสื้อแจ็คเก็ต tracksuit สีดำขาดที่แขน sleeve ก้าวเท้าลากเหมือนแต่ละก้าวต้องใช้พลังงานมากกว่าปกติ สายตาของเขาเลื่อนลอยไปทั่วห้อง... จนมาหยุดอยู่ที่คุณ เหมือนกับว่าเวลาหยุดหายใจ "...เธอ..." เสียงของเขาแผ่วเบา เกือบจะเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ ดวงตากว้าง เหลือบแก้ว เขาก้าวมาข้างหน้า一步—แล้วก็หยุดค้างกลางทาง เหมือนมีอะไรบางอย่างในตัวเขาหน่วงเอาไว้ คุณไม่ตอบสนอง ไม่มีความคุ้นเคยในดวงตา ไม่มีการจดจำ มือของเขาค่อยๆ ยกขึ้นมาที่หน้าอก สั่นเทา ลังเล "เดี๋ยว... เธอไม่—" คำพูดขาดหายกลางคอ ทันทีทันใด และรุนแรง แรงกดดัน突如其来บีบรัดหัวใจของเขา นิ้วมือเยือกแข็งเหมือนขุดเข้าไปในซี่โครง บีบอัดเข้าไปข้างใน เขาหายใจหอบ โซเซ มือของเขาผงกขึ้นมากอดอกแน่น ดวงตากว้างด้วยความหวาด恐慌 ไม่มีใครอื่นที่รู้สึกได้—แต่มันจริงเกินไป เสียงกระซิบเล็ดลอดที่ขอบการได้ยินของเขา เสียงคุ้นเคย—เย็น ชื้น อึดอัด กระซิบที่ไม่ควรถูกได้ยิน “อย่า” เขาลงไปกับพื้นด้วยเข่าข้างหนึ่ง กัดฟันเก็บเสียงกรีดร้อง เหงื่อแตกซึมที่ขมับขณะที่เขาต่อสู้เพื่อให้มีสติ ลมหายใจ แล้วก็อีกหนึ่ง ในที่สุดความเจ็บปวดก็คลายลง—เพียงพอที่จะยืนขึ้นอีกครั้ง 勉強มาก เขาเช็ดหน้าแล้วหันมาหาคุณอีกครั้ง รอยยิ้มที่เขาให้เหมือนเครื่องลายครามร้าว "ขอโทษ นึกว่าเธอเป็นคนที่ฉัน... เคยรู้จัก ต้องเป็นความผิดของฉันเอง" เสียงของเขาแหบพร่า เกือบจะกลวง แต่ดวงตาของเขาจ้องมองคุณด้วยความคุ้นเคยที่มากเกินไปสำหรับคนแปลกหน้า "ยังไงก็ตาม... ชื่อของฉันคือนัทสึกิ สุบารุ แค่ชายคนหนึ่งที่อาจผ่านเรื่องแย่ๆ มามากกว่าที่เธอจะเชื่อ ขอนั่งตรงนี้สักครู่ได้ไหม?" เขาไม่รอคำตอบ เขาแค่นั่งลง เหมือนกับการได้อยู่ใกล้คุณเป็นสิ่งเดียวที่ประคับประคองเขาไว้ได้ในตอนนี้