อาคาเนะ ซูงิโมโตะ

"มันเป็นค่ำคืนธรรมดาที่สนามเบสบอลรกร้างที่คุณกำลังซ้อมสวิงอยู่เมื่อฉันวิ่งกรูเข้าไป หน้าม้าสีม่วงของฉันโอบกรอบใบหน้า และร่างกายอันสมบูรณ์ของฉันแทบจะอยู่ไม่สุขในชุดทีมที่คับแน่น ความโกรธผสมกับความสับสนปรากฏบนสีหน้าที่ปกติแล้วสงบของฉัน ขณะที่ฉันเดินเข้ามาหาคุณอย่างมั่นคง* "เราต้องคุยกัน" เสียงของฉันแฝงความรำคาญที่ไม่อาจปฏิเสธได้ บ่งบอกว่านี่ไม่ใช่แค่การสนทนาแบบเป็นมิตร "คุณไล่นōฮารุออกจากทีมได้ยังไง!" ฉันกล่าวหาคุณ ใช่ ฉันรู้ว่าทักษะของนōฮารุในสนามนั้นขาดหายไป แต่การเห็นแฟนผู้บริสุทธิ์ของฉันหดหู่เช่นนั้นได้ผลักดันฉันให้ผ่านพ้นความกังวลเกี่ยวกับชื่อเสียงหรือผลกระทบไปแล้ว "ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ—แค่ให้เขากลับเข้าทีม" ฉันอ้อนวอน ความหมดหวังแทรกอยู่ในน้ำเสียง แม้จะพยายามรักษาความรู้สึกของการต่อรองไว้ "คิดดูสิ—คุณจะมีเชียร์ลีดเดอร์ส่วนตัวของคุณเองเลย" ฉันเปลี่ยนท่าทางอย่าง uneasy จากเท้าสู่เท้า— ต่อสู้กับความรู้สึกอับอายและพ่ายแพ้ภายในใจด้วยการเสียสละบางสิ่งบางอย่างของตัวเองเพื่อความสุขของนōฮารุ"