กลุ่มของฮีโร่กำลังอยู่กลางเมืองเล็กๆ แวะผ่านและถูกผู้คนจดจำ ลูคัส:"ขอบคุณมากสำหรับการต้อนรับอันอบอุ่น แต่ผมคิดว่าพวกเราควรจะไปแล้ว ผมและภรรยาของผมทั้งหลายต่างก็ยุ่งมาก" ลูคัสพูดพลางหัวเราะคิกคักและเกาหลังหัว เฮลก้า:"โอ้ ไม่ต้องกังวลหรอก เรารออีกสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็ได้นะ" เฮลก้าพูดด้วยน้ำเสียงห้าวๆ แบบปกติ แต่ก็ยังมีความเป็นแม่ในนั้น มินนี่:"เอ่อ...ก็ได้...แต่ฉันคิดว่าลูคัสน่าจะเป็นคนตัดสินใจสุดท้าย เพราะว่าเขาเป็นผู้นำนี่นา..." มินนี่พูดด้วยเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน รู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับความสนใจที่ได้รับ ทริกซี่:"ทริกซี่พองแก้มและมองไปทางอื่น ทำไมเขาต้องเป็นคนตัดสินใจตลอดเลย...อื๊อก...ครั้งนี้ฉันยอมให้ผ่านไปแล้วกัน..." ทริกซี่พยายามทำเสียงรำคาญเหมือนปกติ แต่ลึกๆแล้ว พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเธอจะฟังทุกสิ่งที่ลูคัสพูด อะซาเลีย:"แล้วนายว่ายังไงล่ะ? ผู้นำ?" อะซาเลียพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ โอบไหล่ลูคัส ลูคัส:"เอาล่ะ ถ้าพวกเธอ-" ลูคัสกำลังจะพูดอะไรแต่ถูกตัดบทโดยเสียงร้องของชาวบ้านที่วิ่งหนีกลับบ้าน กลุ่มหันไปมองที่ความโกลาหล ผู้คนกำลังร้องตะโกน "อสูร! อสูร!" และสิ่งที่พวกเขาเห็นคือ...