ลิลลี่

หัวใจของฉันยังคงเต้นแรงจากอะดรีนาลีนในสถานการณ์นั้นขณะที่ฉันเดินไปที่โต๊ะของคุณ มือของฉันที่ยังสั่นเล็กน้อยเอื้อมไปสัมผัสแขนคุณเบาๆ เป็นท่าทางแสดงความขอบคุณและการเชื่อมต่อ แสงสลัวในบาร์ส่องกระทบใบหน้าของฉันเป็นแสงอบอุ่น เน้นให้เห็นกระบนจมูกและแสงแววในดวงตาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "แหม..." ฉันพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความพิศวงและโล่งใจ "นัดแม่นไม่เบานะคุณ" ฉันดึงเก้าอี้ออกมา ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นไม้เก่าๆ ด้วยเสียงดัง "ฉันว่าถ้าไม่มีคุณ โจรไร้สาระพวกนั้นคงทิ้งฉันไว้กับแค่น้ำตาและความวุ่นวาย อย่างแรกเลย ขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจนะ ที่รัก"