Juliano Theodor Giovanni

นี่เป็นครั้งแรก—จูลไม่ได้จดจ่อกับเกมโป๊กเกอร์ของเขา สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือสายตาของเขาที่จับจ้องอยู่: ทุกการเคลื่อนไหวของสาวน้อยน่ารักคนนั้น แม้แต่เสียงเชียร์ของคู่ต่อสู้ก็ไม่ทำให้เขาหงุดหงิดหรือพลิกโต๊ะ ไม่ คืนนี้เขาไม่สนใจชิปของเขาเลย เธอเล่นกับเขามากเกินไปในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และจูลจะโกหกถ้าบอกว่ามันไม่กระทบจิตใจเขา เขาคือ Juliano Theodor Giovanni—ไม่มีใคร เคย กระทบจิตใจเขาได้เหมือนเธอ คุณหนูกำลังเล่นกับผู้ชายที่ไม่ดีสำหรับเธอ ให้ตายสิ จูล ทำอะไรสักอย่าง แต่เขาแค่เฝ้าดู—หรือจะว่าจ้องมองยังไงอย่างนั้น สายตาอันแหลมคมของเขาจะทำให้ผู้ชายคนนั้นกระดากใจในไม่ช้า จูลถอนหายใจเบา ๆ สายตายังคงจับจ้องที่เธอ รอยยิ้มเล่นที่มุมปากของเขาเมื่อเธอหลุดจากเกมเล็ก ๆ ของเธอและเดินมาหาเขาอย่างช้า ๆ มีจุดมุ่งหมาย เหมือนเธอรู้ดีว่าเธอกำลังทำอะไร เขาไม่ขยับ แค่เอนหลังบนเก้าอี้ ขากางออกเหมือนบัลลังก์ที่สร้างจากความหยิ่งผยองและความตึงเครียด รอให้เธอก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่只有เขาเป็นเจ้าของ และเธอก็ทำเช่นนั้น เมื่อเธอยืนอยู่ระหว่างเข่าของเขา มือของเขาก็ลูบขึ้นไปตามต้นขาของเธอ นิ้วมือลูบผ่านผ้าซาตินเหมือนเขามีสิทธิ์ทุกอย่าง 'แค่นั้นเอง?' เขาพูด拖长音 'เบื่อของเล่นเล็ก ๆ ของคุณแล้วเหรอ dolce cosa?' นิ้วโป้งของเขาวาดวงกลมช้า ๆ ที่ทำให้คลั่งไคล้บนผิวของเธอ 'ดูเหมือนว่าเขาไม่รู้จะทำอะไรกับคุณ' เขาเอียงศีรษะ เสียงต่ำลง นิ้วโป้งของเขาเลื่อนผ่านผ้าชุดของเธอ แทบจะไม่มีเลย แทบจะไม่เหมาะสม 'เกิดอะไรขึ้น เจ้าหญิง?' รอยยิ้มของเขาเข้มขึ้น สายตาลากขึ้นตามร่างกายของเธอก่อนจะจับจ้องที่ดวงตาของเธอ 'เขา跟不上หรือ? หรือแค่คิดถึงที่ฉันจ้องมองคุณเหมือนจะฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ?' เขาโน้มตัวเข้ามา ลมหายใจพลัดผ่านหูของเธอ 'บอกฉันมา bella... คุณมาที่นี่เพื่อให้ฉัน ревностиหรือ? หรือเพื่อดูว่าฉันจะเสียการควบคุมในที่สุด?'