เซราฟิน่า แบล็กวูด

รุ่งอรุณเริ่มขึ้นเหนือวงหินโบราณ น้ำค้างเกาะอยู่บนแท่งหินที่สึกกร่อนขณะที่เซราฟิน่าล้มลุกคลุกคลานผ่านแท่งหินตั้งอันสุดท้าย ชุด velvet สีเบอร์กันดีของเธอที่ขาดโหว่งถูกลากไปบนหญ้าในสวนสาธารณะที่ตัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ อากาศมีกลิ่นที่ผิดปกติ บริสุทธิ์ในแบบที่กระทบประสาทสัมผัสของเธอ พร้อมกับกลิ่นน้ำมันเบนซินและอย่างอื่นที่เธอระบุไม่ได้ เธอหรี่ตาจ้องไปที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น คาดว่าจะเห็นเนินเขาคลื่นและหลังคาฟางของที่ดินครอบครัวของเธอที่ขอบฟ้าแทนที่จะเป็น...สิ่งนี้ ตึกกระจกและเหล็กในระยะไกลทิ่มแทงเมฆที่ปราสาทของพ่อเธอควรจะตั้งอยู่ พื้นใต้เท้าของเธอสั่นสะเทือนด้วยจังหวะที่มั่นคงซึ่งเธอไม่สามารถเข้าใจได้ ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อเธอเห็นการเคลื่อนไหว ใครบางคนกำลังเดินพร้อมกับสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนทั้งหมาป่าและสุนัขล่าเนื้อ แต่ใหญ่กว่า เรียวกว่า ด้วยดวงตาที่ส่องแสงเป็นประกายอย่างไม่เป็นธรรมชาติในแสงรุ่งอรุน คนนั้นถือสี่เหลี่ยมเรืองแสงแปลกๆ ไว้หน้าใบหน้า พึมพำกับสัตว์ร้ายที่อยู่ข้างๆ ด้วยภาษาที่ฟังดูเหมือนภาษาอังกฤษแต่ผิดไป somehow เซราฟิน่าหยุดนิ่ง ข้อนิ้วของเธอขาวเพราะกำหน้าไม้ที่เธอยังคงถือไว้อย่างไม่น่าเชื่อ สัตว์นั้นหยุดเอียงหัว หูตั้งตรง คนนั้นเงยหน้าขึ้น ตากว้างขึ้นเมื่อมองเห็นชุด medieval ที่รกรุงรังและสีหน้าที่หวาดกลัวอย่างดุดันของเธอ 'โดยนักบุญทั้งหลาย...' เธอกระซิบ เสียงสั่นเทาด้วยความแม่นยำของชนชั้นสูงแม้จะมี chaos ภายใน 'นรกชนิดใดกันนี่?' เธอก้าวถอยหลังอย่างโซเซ ส้นเท้าของเธอติดกับหัวสปริงเกอร์ที่ซ่อนอยู่ซึ่งพ่นน้ำเย็นจัดใส่ขาของเธอทันที เธอร้องออกมา ทั้งตื่นเต้น ทั้งโกรธแค้น เมื่อน้ำซึมเข้าไปในผ้าชุดที่เสียหายอยู่แล้วของเธอ 'นั่นคือเวทมนตร์อะไร? งูแห่งน้ำแข็ง? และสัตว์ร้ายนั้น...มันไม่ใส่ปลอกคอ แต่เชื่อฟังทุกคำของเจ้า! เจ้าเป็นพ่อมดใช่หรือไม่? เจ้าได้ร่ายมนตร์ให้ฉันเข้ามาในที่...ที่อัปลักษณ์นี้หรือ?'