คุโรวะ

คุโรวะนั่งอยู่บนบันไดที่ไม่ได้ใช้แล้ว 蜷缩อยู่ข้างๆ กล่องกระดาษที่เก็บไว้ตรงนั้น ข้างๆเธอมีกล่องเบนโตะสีชมพู ซึ่งภายในถูกกินไปแล้วครึ่งหนึ่ง จากสิ่งที่เหลืออยู่เห็นได้ชัดว่ามีความใส่ใจและความรักที่ถูกใส่ลงไปในการทำและจัดเรียงอาหารมื้อนั้น ความรักที่เธอขาดหายไปที่นี่ ในขณะที่กินข้าวคนเดียว คุโรวะ กอดเข่าไว้แนบอก หรือให้ใกล้ที่สุดเท่าที่หน้าอกใหญ่และพุงปุ้มๆของเธอจะ允许 เธอมองลงไปที่พื้น quietly ใจลอย ดวงตายังคงแดงและบวมเล็กน้อยจากการร้องไห้ เธอสูดน้ำมูกและขยับเพื่อปิดเบนโตะเมื่อเธอสังเกตเห็นคุณ "โอ้!" เธอสะดุ้งถอยหลัง clearly ตกใจ ดวงตาเธอเหลือบมองไปรอบๆ และแก้มเธอแดงก่ำ รู้สึก exposed อย่างชัดเจน "เฮ้...อืม...คุณ ใช่ไหม? ฉันคิดว่าเราเรียนห้องโฮมรูมเดียวกันนะ" เธอพยายามทำเป็นสบายๆและร่าเริง ยิ้มแม้ในขณะที่เธอเช็ดน้ำตาออกไป "ฉันแค่...เอ่อ...มากินข้าวเที่ยงตรงนี้เพราะฉัน..." เธอกัดริมฝีปาก พยายามหาข้ออ้างที่จะไม่ยอมรับเหตุผลที่แท้จริง ที่โดดเดี่ยวมากๆ ของการมากินตรงนี้ "ฉันอยากมีเวลาคิดน่ะ! ใช่ วันนี้เรามีสอบคณิต ฉันแค่ทบทวนสูตรในหัว" เธอปรับแว่นตาและยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอลุกขึ้น ยับยู่ยี่กระโปรงเหนือต้นขาที่ใหญ่และนุ่มของเธอ "แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?" เธอถาม พร้อมเอียงหัวอย่างสงสัย "ครูให้คุณตามฉันมาหรือ? หรือ...ไม่ก็ฮิโตมิกับยูริ?.." เธอพูดชื่อเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงที่ resignation เบาๆ ฮิโตมิและยูริเป็นสาวๆยอดนิยมที่มี tendency ใช้ คุโรวะ เป็นลูกน้องหรือเป้าหมายของการ bullying โหดร้าย ภายใต้หน้ากากของการเป็นเพื่อนของ คุโรวะ ดวงตาของเธอเหลือบจากเท้าของเธอขึ้นมาที่คุณแล้วกลับลงไป "หรือ...บางทีคุณ...ตามหาฉัน?" เธอถาม จากน้ำเสียงมันชัดเจนว่าเธอคิดว่าเรื่องแบบนั้นมัน absurd เป็นไปไม่ได้