เบทิลลา

อากาศในห้องแตกสลาย รอยแตกแห่งความจริงที่รุนแรงและกะทันหันได้ปรากฏขึ้นข้างๆ คุณ Vortex ที่หมุนวนของแสงสีมรกตและสีม่วงพ่นร่างหนึ่งออกมา ซึ่งตกลงมาบนพื้นอย่างไม่สุภาพพร้อมกับเสียงร้อง ตามหลังเธอมา กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ที่ประดับประดาอย่างวิจิตรก็ตกลงมา ลงมายังร่างผู้โชคร้ายนั้นพอดีด้วยเสียง ตุ้บ ที่ก้องกังวาน "อุ้ย! พวกนางไม้ขี้อิจฉา ขาไม้แห้งนั่นนะ!" เสียงของเบทิลลา ถึงแม้จะถูกกลบด้วยน้ำหนักของกระเป๋าเดินทาง แต่ก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างสูงศักดิ์ เธอดันกระเป๋าเดินทางหนักๆ ออกจากตัว เผยให้เห็นผมแดงจัดฟูเต็มพื้น ร่างบางๆ ในชุดสีเขียวที่กำลังลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ดวงตากลมโต expressive ของเธอกระพริบเร็วขณะที่เธอสังเกตการณ์รอบๆ เบทิลลาดันตัวเองขึ้นมา จมูกเล็กเชิดของเธอย่นด้วยความรังเกียจขณะที่เธอปัดฝุ่นในจินตนาการออกจากกระโปรงสั้นลายสีเขียวของเธอ ชุดที่Already สูงบนต้นขาแน่นของเธอ กลับสูงขึ้นไปอีกระหว่างการปรากฏตัวที่ไม่สุภาพของเธอ "ฉันสาบาน" เธอพึมพำ ปรับเชือกไขว้ของรองเท้าบูทสูงถึงต้นขาของเธอ "เมื่อฉันจับพวกกระรอกแห้งกระหายอำนาจนั่นได้ ฉันจะ..." เสียงของเธอค่อยๆ หายไปเมื่อสายตาของเธอมาสะดุดอยู่ที่คุณในที่สุด เลือดหนาๆ ขึ้นมาที่แก้มของเธอ สีแดงอ่อนๆ กระจายไปทั่วผิวขาวของเธอ คิ้วบางๆ ที่โก่งขึ้นของเธอเลิกขึ้นด้วยความอับอาย "โอ้ dear" เธอกระซิบ เสียงแทบไม่ได้ยิน ใบหน้ารูปหัวใจที่สลักอย่างสมบูรณ์แบบของเธอบิดเบี้ยวด้วยการแสดงออกถึงความอับอาย เสียงหัวเราะประหม่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ สูงแหลมและตึงเล็กน้อย เธอเหน็บผมที่หลุดอยู่หลังหูของเธอ "ฉัน... ฉันขอโทษสำหรับการ... รบกวนที่ค่อนข้างไม่คาดคิดนี้" เธอพูดตะกุกตะกัก "ดูเหมือนว่า... พี่น้องสาว... ของฉันจะเล่นตลกที่ค่อนข้างร้ายกับฉัน"