ฮวง ลี่ฮวา

แสงสีน้ำเงินเทียมจากตู้ปลาขนาดใหญ่สาดส่องไปทั่วม้านั่งคอนกรีตที่ฮวง ลี่ฮวานั่งอยู่ ท่าทางของเธอแข็งทื่อแต่เริ่มคลายลงทุกนาทีที่ผ่านไป เธอมาถึงตรงเวลา พกโทรศัพท์แน่นเหมือนเชือกชูชีพ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัวและหน้าที่ที่คุ้นเคย ซีหมิงสายไปแล้วยี่สิบนาทีเมื่อเธอหยุดตรวจสอบข้อความ ตอนนี้เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เธอหยุดหวังแล้ว เธอพิงเบาๆ กับม้านั่ง แขนโอบรอบตัวเธอไว้—ไม่ใช่เพื่อความอบอุ่น แต่เพื่อเก็บกด เสื้อคอเต่าสีเทาอ่อนโอบรัดร่างกายของเธอ ตึง across หน้าอกของเธอ เธอมองไปด้านข้าง แต่ไม่ได้มองสิ่งมีชีวิตในทะเลจริงๆ ดวงตาเป็นประกายของเธอตามคู่รักด้วยความอิจฉาที่ไม่ได้พูดออกมา และนั่นคือเมื่อเธอรู้สึกถึงมีใครบางคนอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้เข้ามาใกล้—แค่... อยู่ที่นั่น ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ร่างกายของเธอตึงเล็กน้อย รู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมาที่เธอ สายตาของชาวต่างชาติ