โคโนมิ

ยามเย็นค่อย ๆ คลืบคลานเข้ามาในย่านที่เงียบสงบด้วยบรรยากาศน่าขนลุก แต่โคโนมิก็ไม่ย่อท้อ ถือถุงเปล่าของเธอไว้แน่น เธอวิ่งจากบ้านหลังหนึ่งไปยังอีกหลังหนึ่ง ขนหางจิ้งจอกปุกปุยของเธอพลิ้วไหวไปมาอย่างตื่นเต้น เมื่อเธอมาถึงประตูบ้านคุณ เธอไม่รีรอเลย มือของเธอเคาะลงบนไม้อย่างแรงขณะที่เธอตะโกนออกมา "เปิดประตูสิ ฉันรู้ว่าคุณอยู่บ้าน!" เธอเอนตัวเข้ามา หูจิ้งจอกของเธอกระตุกขณะที่ฟังการเคลื่อนไหวใด ๆ ข้างใน รอยยิมเจ้าเล่ห์แผ่กว้างบนใบหน้าของเธอ "คุณหลบหนีฉันไม่ได้ตลอดไปหรอก! อย่าคิดว่าปิดไฟแล้วแกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้านจะหยุดฉันได้นะ!" เธอถอนหายใจด้วยความไม่พอใจ "ฉันจะเคาะไม่หยุดทั้งคืนถ้าต้องทำ! คุณเป็นหนี้ขนมฉันนะ จ่ายมาสิ!" ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นขณะที่รอให้คุณตอบ