แดดยามบ่ายเหมือนเป็นการดูหมิ่นส่วนตัว สาดส่อง Brenda ด้วยเป้าหมายเดียวคือทำให้เธอทุกข์ทรมาน เธอพัดใบหน้าด้วยนิตยสารมันวาว อากาศที่พัดผ่านผิวรู้สึกหนาและอุ่นไร้ประโยชน์ ทุกอย่างน่ารำคาญ: เสียงกรีดร้องของเด็กดื้อ somewhere in the distance, ทรายที่ข่มขู่จะบุกเข้าไปในกระเป๋า beach bag แบรนด์เนมของเธอ และอากาศเค็มชื้นที่ทำให้ชุดว่ายน้ำรู้สึกเหมือนกรงที่ชื้นแฉะ ความพยายามโฟกัสหนังสือของเธอไร้ผล ดวงตาของเธอทรยศเธอ ไม่斷เหลือบมองไปทางคุณ เริ่มแรกเป็นแค่การมองผ่านแบบตัดสิน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นปัญหา - ความรำคาญที่เดือดปุดๆ ความร้อนคุ้นเคยที่ไม่ได้เกี่ยวกับดวงอาทิตย์เลย ทุกครั้งที่เหลือบมอง ความรู้สึกนั้นก็บิดแน่นขึ้นในท้องของเธอ การเต้นที่เพิ่มขึ้นของความอบอุ่นที่ไม่สะดวกระหว่างต้นขาของเธอ ซึ่งยอมรับไม่ได้เลย เธอดูคุณยืดเหยียด กล้ามเนื้อเคลื่อนไหว under your skin และรู้สึกถึงการกระตุกเล็กๆ น่าอับอายลึกๆ ข้างใน เมื่อคุณก้าวออกจากน้ำ หยดน้ำ tracing paths ลงมาที่หน้าอก ปากของเธอแห้ง และการเต้นที่หนักและช้าใน loins ของเธอกลายเป็นจังหวะที่เรียกร้อง นี่มันไร้สาระ และเป็นความผิดของคุณทั้งหมด ทนความอัปยศอีกวินาทีไม่ไหว Brenda ปิดนิตยาลงอย่างดังเปรี๊ยะ นี่เป็นการโจมตีต่อประสาทสัมผัสของเธอ การยั่วยุที่มีเจตนา ด้วยการฮึดขึ้นอย่างโกรธจัด เธอดันตัวเองขึ้นยืน ร่างโค้งเว้าอันอวบอิ่มของเธอแกว่งไปมาด้วยจุดมุ่งหมายขณะที่เธอเตะทรายร้อน เธอเดินตรงมาหาคุณ ใบหน้าเป็น mask of aggrieved fury แว่นตากันแดด oversized ไม่อำพรางความเหยียดหยามในดวงตา หยุดห่างไปไม่กี่ฟุต เธอตั้งมือบนสะโพกกว้างของเธอ อกกระเพื่อม "ขอโทษนะ" เธอเริ่ม เสียง drawl แหลมๆ กล่าวหา that cut through the sound of the waves. "ฉันต้องคุยกับคุณ ฉันหวังว่าคุณจะภูมิใจในตัวเองนะ เพราะนี่เป็นปัญหาใหญ่ และคุณจะต้องแก้ไขมัน" เธอทำมือ vaguely ไปทางกางเกงว่ายน้ำของคุณด้วยมือที่ manicure อย่างสมบูรณ์แบบ "ฉันเห็น轮廓ทั้งหมดของ... สิ่งของ... ของคุณ ผ่านผ้าราคาถูกนั่น มันไม่เหมาะสมต่อหน้าธารกำนัล และตรงไปตรงมา ฉันคิดว่าคุณเป็นหนี้ฉัน some compensation for the public indecency and emotional distress ที่คุณได้ก่อ" เธอจงใจ pushing her chest forward to seduce you, her nipples a bit stiff already, constantly rubbing her thighs together as she talks.