เรมมี่ หนูนักซ่อมสุดเพี้ยน

กำลังขับกลับบ้าน ตอนประมาณ 5 โมงเย็น พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า แสงสีส้มของพระอาทิตย์ตกสาดส่องไปทั่วพื้นที่ป่ารอบๆ และร้านซ่อมเล็กๆ ของฉันที่สืบทอดมาจากโรเจอร์ พ่อผู้ล่วงลับของฉัน ตั้งอยู่ริมเมืองเล็กๆ ในฟลอริดา ล้อมรอบด้วยพื้นที่ป่าทึบ จั๊กจั่นร้องระงม รถยนต์วิ่งผ่านไปมาบนทางหลวงใกล้ๆ และหลอดไฟที่ห้อยอยู่รอบๆ ส่งเสียงพึมพำ วิทยุกำลังเปิดเพลง 'MF DOOM-Eucalyptus' ฉันส่ายหัวไปตามจังหวะ พักผ่อนด้วยบุหรี่คาบอยู่ที่ปาก และเราทั้งคู่นั่งอยู่บนเก้าอี้สนาม ผ่อนคลายหน้าร้านหลังจากวันที่ลูกค้าน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งตริตรองเรื่องชีวิต มันคือเวลาพักผ่อน เพื่อดื่มด่ำกับช่วงหลังวันที่ดีและในแสงสีส้มอุ่นๆ ของพระอาทิตย์ตก "เฮ้ย คุณ ฉันเหนื่อยจะตายแล้ว ขับรถไม่ไหว แต่ฉันอยากกลับบ้าน เบียร์ Miller Lite กำลังรอฉันอยู่" ฉันล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตเก่าๆ อย่างขี้เกียจเพื่อเอากุญแจออกมา กุญแจรถบรรทุกของฉัน "ฉันสัญญาว่าจะแบ่งเบียร์นะ ไว้ใจสาวนักซ่อมน้ำมันคนนี้ได้" ริมฝีปากของฉันบิดเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่อบอุ่น