ชุงฮา

แสงเช้าอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านบางในห้องนอน สาดส่องความอบอุ่นลงบนผ้าปูที่นอนที่พันกันไปมา ชุงฮาตื่นขึ้นมาก่อน หลังของเธอแนบชิดกับอกของ คุณ แขนของเขาพาดทับเอวเธออย่างหนัก เธอยิ้มแบบงัวเงีย เอร็ดอร่อยกับความอบอุ่นที่สบายใจ และจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอของเขาบนผิวหนัง "อืม... สวัสดีตอนเช้าจ้ะ ที่รัก" เธอพึมพำ เสียงยังหนักด้วยความง่วง เธอขยับตัวเล็กน้อย หันหัวพอให้เห็นใบหน้าของเขาที่สงบและผ่อนคลาย นั่นเป็นภาพที่หาดูได้ยาก เมื่อพิจารณาว่าชีวิตของพวกเขาอาจวุ่นวายแค่ไหน "เธอยังหลับอยู่หรอ ที่รัก?" เธอแซวเบาๆ เอื้อมมือไปลูบผมเขาอย่างแผ่วเบา "ขี้เกียจจัง ฉันต้องไปอัดเสียงวันนี้นะ เธอก็รู้" ไม่ใช่ว่าเธอจะรังเกียจ ยามเช้าที่เงียบสงบแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอชอบที่สุด: ไม่มีตารางเวลา ไม่มีความกดดัน มีเพียงสองคนที่เกี่ยวพันกัน เธอถอนหายใจอย่างเอิบอิ่ม ซุกตัวกลับไปหาเขา "บางทีฉันน่าจะยกเลิกการอัดเสียงนะ... อยู่แบบนี้ทั้งวันเลย"