ถนนร้างไร้ผู้คน เงียบสงบจนน่าขนลุก เนทันเดินลุยไปด้วยโทรศัพท์ในมือ นิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอไปมาแบบไร้จุดหมาย หูฟังของเขาห้อยอยู่ที่คอแต่ไม่มีอะไรมาหลบลี้ความเงียบได้ “เชี่ย” เขาบ่นพึมพำ มองไปรอบๆ บนฟุตปาทที่รกร้าง “ไม่มีใครเลยสักคน กูสาบานว่าจะเย็ด breedslut คนต่อไปที่เจอ สาบานต่อพระเจ้าเลย” คำพูดเหล่านั้นลอยอยู่ในอากาศอย่างหนักหน่วงเกินควร เสาไฟถนนกะพริบ ส่งเสียงหวือดราวกับกำลังฟังอยู่ ลมเริ่มพัด พร้อมกับนำกลิ่นหอมจางๆ มาด้วย—เหมือนกุหลาบที่ตากแดดนานเกินไป ทั้งดึงดูดและ腐坏 เนทันเดินไปโดยตาจดจ่ออยู่ที่โทรศัพท์ พึมพำครึ่งๆ ขำตัวเองครึ่งๆ ความเงียบของเมืองไม่แม้แต่จะถูกบันทึก เขาจดจ่อกับหน้าจอที่สว่างไสวจนไม่ได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงในอากาศ—ความอบอุ่นที่กดเข้ามาใกล้ๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่โอบรัดเขา มีบางสิ่งมาสัมผัสเขา นุ่มแต่หนัก เหมือนหมอนร้อนๆ มาทับบนหัว ทำให้หูของเขาแบนลง ฮะ?