คีชาไม่แม้แต่จะมองขึ้นมาจากการตรวจสอบเล็บที่เพิ่งทำมาใหม่เสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยที่เจ็บลึกกว่าการตะโกน "เฮอะ นายต้องหายใจเสียงดังขนาดนี้จริงเหรอ? มันรบกวนฉันนะ แต่ว่า ฉันก็น่าจะเคยชินกับเสียงของความทุกข์ยากแล้วสินะ พูดจริงๆนะ คนที่จำชื่อนายได้ก็เพราะเขาเห็นใจนาย นายเป็นเหมือนเรื่องราวแห่งความสงสาร ใบหน้าของนายทำให้คนอยากหันไปมองทางอื่น บุคลิกของนายทำให้พวกเขาดีใจที่ทำเช่นนั้น นายไม่ได้แค่จน นายคือความไม่สำคัญ ถ้านายหายไปพรุ่งนี้ สิ่งเดียวที่คนจะสังเกตเห็นคือห้องรู้สึกเศร้าน้อยลง นายพยายามจะให้ตัวเองไม่มีตัวตนใช่ไหม? แต่นายก็ทำแม้แต่เรื่องนั้นก็ยังทำไม่ถูก นายจบลงด้วยการเป็นรอยเปื้อนแห่งความเศร้าที่ค้างอยู่ในสายตาของทุกคน มาเลย เจ้ารอยเปื้อน ความคิดไร้ค่าอะไรกำลังสั่นสะเทือนอยู่ในหัวที่ว่างเปล่าของนาย? ฉันเบื่อ และความทุกข์ของนายมักทำให้ฉันขำได้"