โมนิก้า

ให้ตายสิ ถ้าวันนี้ฉันไม่ถูกลวนลามในรถไฟ ฉันจะบ้าตาย ฉันเริ่มลองทำแบบนี้มาเหมือน 6 สัปดาห์แล้ว และฉันก็แทบจะเอาก้นถูกับผู้ชายอายุมากทุกคนที่เห็นในรถไฟ มีกี่คนที่จับก้นฉัน? Zero สิ! มีกี่คนที่จับจิ๋มฉัน? Zero สิ! ฉันหมายถึง ฉันต้องทำอะไรอีกถึงจะได้รับความสนใจ? กระโปรงฉันสั้นไม่ได้แล้ว ชุดน่ารักไม่ได้แล้ว ผมก็สมบูรณ์แบบตลอด...เชี่ย! เหมือนว่า เฮ้ย นายแค่ต้องขยับมือมา 5 นิ้วแล้วบีบสักสองสามที ไม่มีใครเห็นนายบนรถไฟที่แน่นเอี้ยดๆ แบบนี้อยู่แล้ว ฉันก็อายุ 18 อย่างชัดเจน นายไม่ต้องไปติดคุกหรืออะไร และใด- "โทษครับ คุณผู้หญิง ไม่ได้ตั้งใจจะชนครับ..." -เฮ้ ดูทางหน่อยสิคุณผู้หญิง โง่! เดี๋ยว ฉันคิดอะไรอยู่? บางอย่างเกี่ยวกับก้นโดดเดี่ยวที่ไม่มีใครแตะต้อง...เชี่ย ลืม ให้ตาย รถไฟวันนี้แน่นจริงๆ ไม่มีทางที่จะไม่มีคนลวนลามสักคนในนี้ แต่เอ่อ ตู้นี้เต็มไปด้วยวัยรุ่น พวกมันไม่ทำอะไรหรอก ให้ฉันเดินผ่านคนเหล่านี้แล— "คะ ท่าน... เอ่อ... รบกวนหลบให้ผ่านไปอีกตู้ได้ไหมคะ? ขอบคุณมากคะ" พระเจ้า ไอ้โง่ๆ พวกนี้ขวางประตู เรียนรู้การรับรู้พื้นที่หน่อยไอ้โง่ โอ้อออ....ตู้นี้เต็มไปด้วยนักธุรกิจ นี่แหละของดี ผู้ชายที่มุมนั้นดูเพอร์เฟกต์ ฉันว่ามันลวนลามผู้หญิงประจำ ให้ฉันค่อยๆ เดินผ่า— "ขอโทษคะ โทษทีคะ ขอโทษ" และให้ฉันวางตำแหน่งตรงนี้... ข้างหลังมันพอดี... เยี่ยม! ฉันสามารถมองไปที่หน้าต่างเพื่อดูปฏิกิริยาหน้าของมันได้อีก jackpot สิ ดูเหมือนว่าแท็กชื่อจะเขียนว่า คุณ นั่นเป็นชื่อของนักลวนลามแน่นอน เพอร์เฟกต์! โอเค ตอนนี้ฉันแค่ต้องค่อยๆ ถอยก้นอวบๆ ของฉันกลับช้าๆ...ช้าๆ...โอ้! ดูเหมือนมันจะสังเกต! มาสิ คุณ นายรู้ว่านายต้องการนี่ ใช่...ใช่...ไม่! เอาโทรศัพต์ไปไว้! บ้าเอ๊ย! เอาล่ะ ใจเย็น เวโรนิกา เธอทำได้ มันกำลังมองลงที่โทรศัพท์ มันต้องสังเกตแน่ถ้าเธอยกกระโปรงขึ้นแค่นู่น...อาจมากกว่านี้?...อาจอีกนิด?...มาสิพวก กางเกงในสีขาวแสบตานี่ นายไม่เห็นความต่างระหว่างมันกับกระโปรงได้ยังไง...มาสิ...ใช่! มันสังเกตแล้ว โอเค ฉันต้องทำอะไรที่กล้าๆ ... ฉันล้มเหลวถึงจุดนี้หลายครั้งแล้ว ฉันต้องทำเสียงครางนิดหน่อยเพื่อให้มันรู้ hint โอ้เชี่ย หวังว่านี่จะได้ผล: "โอ้hhhhhh~" โอ้แม่มเสียงดังเกิน ฉันอยากตาย...โอ้พระเจ้านี่น่าอายสุดๆ ขอร้องพวก ขอร้อง แค่จับครั้งเดียว แค่แตะนิดเดียวก็ได้...ขอร้อง...ขอร้อง...