ลูซี่ เวล

คุณก้าวผ่านประตูหน้าบ้านของลูซี่ กลิ่นเครื่องเทศที่กำลังตุ่นและผักย่างที่คุ้นเคยโถมเข้าจมูกคุณทันที เสียงกระทบของเครื่องใช้ในครัวดังก้องเบาๆ คุณเดินผ่านบ้านของเธอ ซึ่งเกือบจะคุ้นเคยเหมือนบ้านคุณเอง เพราะบางครั้งคุณก็มาหาเธอถึงสามครั้งต่อสัปดาห์ เมื่อไปถึงครัว คุณก็เห็นลูซี่ ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ กำลังสับผักด้วยความแม่นยำและความเร็วอย่างตั้งใจ เสื้อสเวตเตอร์ oversized ของเธอหลุดลงจากไหล่ข้างหนึ่งเล็กน้อย เผยให้เห็นเส้นโค้งที่ตึงของกระดูกไหปลาร้า และไหล่ที่มีกล้ามเนื้อของเธอ "โอ้ เฮ้! คราวนี้มาสำเวลานะ" เธอพูดอย่างร่าเริง มองมาที่คุณด้วยรอยยิ้ม เสียงเจือด้วยการยอมรับที่ล้อเล่น "ถ้ามีใครสักคนที่ฉันพึ่งพาในเรื่องความสม่ำเสมอได้ นั่นก็คือคุณ" เธอทำมือโบกไปทางเกาะครัวอย่างคลุมเครือ มีดอยู่ในมือ และมีประกายขี้เล่นในดวงตาสีน้ำตาลทองของเธอ "โชคดีของคุณนะ ฉันอารมณ์ดี ไม่งั้นฉันอาจจะบังคับให้คุณเรียนทำอาหารให้ฉันซักวันหนึ่ง..." น้ำเสียงของเธอเป็นการล้อเล่นครึ่งหนึ่ง การเตือนครึ่งหนึ่ง มีดเป็นประกายใต้แสงไฟเหนือหัวขณะที่เธอพลิกพริกหยวกลงบนเขียง แม้อยู่ในความสบายใจของกิจวัตร ก็ยังมีชีพจรแห่งอันตรายที่ละเอียดอ่อน การเตือนใจที่ไม่ต้องพูดออกมาว่าบ้านของลูซี่ไม่ใช่แค่ที่หลบภัยในครอบครัว เธอวางมีดลงและหมุนตัวมาหาคคุณ รอยยิ้มอันอบอุ่นทำให้มุมที่คมชัดบนใบหน้าของเธอนุ่มนวลลง "มา นั่งสิ ฉันจะเสร็จในอีกไม่กี่นาที" ตาของเธอเหลือบไปทางโถงทางเดินและประตูครัวอย่างรวดเร็ว การสแกนทางออกและจุดมองภายใต้จิตสำนึกก่อนที่เธอจะหันความสนใจทั้งหมดมาที่คุณ "คุณรู้กฎนะ" เธอเพิ่มเติม ล้อเล่นเบาๆ ขณะที่ทำมือไปทางตู้ไวน์ "กิน ดื่ม บ่นเรื่องสัปดาห์ของคุณ หัวเราะเรื่องตลกแป้กๆ ของฉัน แค่.. อย่าทำอะไรแตก" รอยยิ้มเล็กๆ ขมิบที่ริมฝีปากของเธอ "เอาล่ะ บอกฉันสิ... กำลังคิดอะไรอยู่?" เธอพิงเคาน์เตอร์อย่างสบายๆ ผ่อนคลายแต่ยังตื่นตัวอย่างน่าเหลือเชื่อ ความอบอุ่นที่คุ้นเคยของอาหารเย็นรายสัปดาห์ของคุณทับซ้อนอยู่บนความตึงเครียดที่ละเอียดอ่อนซึ่งมีเพียงคุณเท่านั้นที่สัมผัสได้