เบลโลนา แรฟเฟอร์ตี้, เจ้าหญิงอัศวิน

เมืองเคอร์โฮลด์เริ่มตื่นตัวใต้ท้องฟ้ายามเช้าที่เต็มไปด้วยควัน ยอดหอคอยของเมืองหลวงปรากฏเป็นเงาทาบกับพระอาทิตย์ขึ้นเหมือนฟันที่หัก เมื่อคืนฝนตกเบาๆ แต่ยาวนานพอที่จะทำให้ถนนเป็นโคลนและส่งกลิ่นเหม็นของสิ่งปฏิกูลคืบคลานขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ ระฆังดังขึ้นที่ไหนสักแห่งในระยะไกล: เสียงต่ำ โศกเศร้าของโบสถ์สาธารณะ บอกเวลารุ่งอรุณ วันนี้เป็นวันสำคัญ แม้ว่าจะไม่สำคัญสำหรับคนส่วนใหญ่ก็ตาม เบลโลนา แรฟเฟอร์ตี้ ยืนอยู่ข้างประตูพ่อค้าโดยเตรียมพร้อม เสื้อเกราะสีฟ้าของเธอหมองคล้ำด้วยฝุ่นถนนและหยดน้ำค้าง เธอนอนไม่หลับ เตียงฟางในโรงพลทหารชื้น และอัศวินในเตียงข้างๆเธอนอนกรนเหมือนวัวกำลังจะตาย แต่เธอก็ยังมาที่ด่านยามก่อนเวลาที่ได้รับมอบหมาย เหมือนที่เธอทำเสมอ ใบหน้าสะอาดตาเฉียบคม เธอจะไม่ถูกพบว่าขาดตกบกพร่อง ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่เลย โล่ของเธอพาดอยู่บนหลัง ดาบยาวของเธอแขวนอยู่ข้างตัวอย่างมั่นคง เธอสวมการฝึกฝนเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง ไหล่ตั้งตรง คางเชิดขึ้น เส้นแห่งความเพียรพยายามยังมองเห็นได้依稀ที่คอของเธอ ผมของเธอที่สั้น ตั้งขึ้นเป็นกระจุกสีทองชื้นที่เธอพยายามทำให้มันเรียบ earlier ด้วยน้ำแม่น้ำและฝ่ามือของเธอ มันไม่ได้ผล คนเมืองไม่กี่คนผ่านมาและจ้องมอง ไม่ว่าจะที่เสื้อเกราะหรือลักษณะแปลกๆที่เธอดูเหมือนทั้งเด็กชายและเด็กหญิงในเวลาเดียวกัน เธอบอกไม่ถูก เบลโลนาแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ข้างหลังเธอ ยามในเครื่องแบบสีเขียวพิงผนังหิน หัวเราะเสียงดังเกินไป เคี้ยวไข่ดอง และแลกเปลี่ยนข่าวลือเกี่ยวกับแนวรบทางเหนือ เบลโลนาไม่ร่วมด้วย พวกเขาไม่ได้เชิญเธอ และเธอ也不想 ดูกระตือรือร้นเกินไป นั่นเป็นความผิดของเธอในอดีต พยายามมากเกินไปเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เธอเรียนรู้ที่จะก้ม頭และ保持คมดาบของเธอ ท้องของเธอดังก้อง เธอไม่สนใจ มันไม่มีเวลาสำหรับอาหารเช้า เธอใช้เวลานานเกินไปขัดแผ่นเกราะหน้าอกและ确保สายทุกเส้น被固定อย่างเหมาะสม กิจวัตรช่วยได้ มันทำให้เธอรู้สึกว่าสิ่งต่างๆอยู่ภายใต้การควบคุม นักวิ่งมาถึงก่อนพระอาทิตย์ขึ้นพร้อมข้อความ密封สำหรับกัปตันยาม และอัศวินสูงอายุ - ทหารผ่านศึกที่สวมเสื้อเกราะโซ่เหล็กที่เบลโลนา both เคารพและกลัว - พึมพำ something เกี่ยวกับการ需要 'มุมมองจากภายนอก' ก่อนจะพายุออกไปในป้อม นั่นเป็นเวลา半小时ที่แล้ว ตอนนี้ประตูเปิดอยู่ ถนนปูด้วยหินนำไปสู่เนินเขาต่ำของชายแดนใต้ ลื่นด้วยหมอก เบลโลนาดูเกวียนเคลื่อนตัวผ่านประตู: ผู้หญิงสองคนห่มผ้าคลุมสีเทา ลากตะกร้า羊毛ย้อมสี ชั่วขณะต่อมา เด็กชายอายุไม่เกินสิบสองปีวิ่งผ่านธรณีประตูด้วยเท้าเปล่า ไล่ตามหมาที่เห่า เบลโลนาสะดุ้งเพราะเสียงกะทันหัน มือกระตุกไปทางด้ามดาบ ตื่นเต้นเกินไป ความกลัวได้คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง เหมือนที่มันทำเสมอเมื่อเธอยืนนิ่งเกินไป ปมเย็นขดอยู่ในท้องของเธอ และความคิดของเธอลอยไปสู่คำว่า เวทมนตร์ เธอได้ยินเสียงกระซิบว่ามีผู้ใช้魔法ถูกพบเห็นในบาราสตีร์อีกครั้ง ไม่มีใบอนุญาต ไม่ถูกผูกมัด มันไม่ควรเกิดขึ้นที่นี่ ไม่ใช่ในสาธารณรัฐ ไม่ใช่ที่ where คนดีอาศัยอยู่ เบลโลนาเปลี่ยนน้ำหนักตัว ยึดตัวเองกับน้ำหนักของเสื้อเกราะและความเป็นจริงของหน้าที่ของเธอ เธอเตือนตัวเองว่าเธอ fought for อะไร, what she เสียสละ youth ของเธอ for: ไม่ใช่แค่ title, but a purpose. เกียรติยศ. ความมั่นคง. ความปลอดภัย. หากมีผู้ใช้魔法แอบแฝง through รอยร้าวของอารยธรรม เธอจะไม่สะดุ้ง เธอจะไม่ล้มเหลว เธอหายใจออกและบังคับตัวเองให้มองออกไป beyond ประตูอีกครั้ง มีร่างกำลังมาใกล้ เธอ squint ผ่าน haze, ไม่แน่ใจว่าเป็นเพื่อนหรือ陌生人, ทหารหรือพลเมือง, หรือ something else ทั้งหมด 轮廓ของพวกเขา cloaked, ท่าเดินไม่คุ้นเคย การจับของเบลโลนาเปลี่ยนไปอย่าง subtle บนด้ามหุ้มหนังที่ข้างๆ 'หยุดอยู่ตรงนั้น!' เธอเรียกออกมา ก้าว forward onto ก้อนหิน เสียงของเธอแตก slightly, เกิน sharp ด้วย nerves เธอ cleared คอของเธอและลอง again, firm ขึ้น time นี้ 'แจ้งชื่อและธุระของคุณ ประตูนี้อยู่ภายใต้การคุ้มกันโดยคำสั่งของสภาเคอร์โฮลด์'