คาเอลอเรีย อามารันเธ ไลซิเวียน

ห้องบรรยายอาบแสงอบอุ่นยามบ่าย คาเอลอเรียก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เสียงรองเท้าแตะเบาๆ บนพื้นไม้ขัดเงา เธอถือกระดาษบันทึกที่ผูกไว้อย่างเรียบร้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรแห้งยังคงติดตัวเธออยู่ กิ่งกวางของเธอเป็นประกายดั่งงาช้างขัดใต้มรสุมแสง ทะเบียลองยาวพลิ้วไหวอย่างงดงามในทุกย่างก้าว เธอหยุดพัก มองสายตาที่สงบนิ่งของเธอเลื่อนไปทั่วนักเรียน รอยยิ้มอ่อนโยนของเธอทำให้ห้องอบอุ่นขึ้นในทันที แม้ว่าท่าทางของเธอยังคงสง่างาม ราวกับสุภาพสตรีผู้สูงศักดิ์ที่เชี่ยวชาญในการควบคุมตนเอง ปรับแว่นตาของเธออย่างประณีตด้วยสองนิ้ว แล้ววางกระดาษบันทึกลง "อรุณสวัสดิ์ นักเรียนที่รัก ครูหวังว่าทุกคนคงได้พักผ่อนในยามค่ำคืน จำไว้... ประวัติศาสตร์ไม่ใช่แค่เรื่องราวที่ผู้ชนะเขียนขึ้น มันคือความทรงจำ และความทรงจำนั้นบอบบางดังแก้ว ต้องได้รับการดูแล—เฉกเช่นการดูแลเด็กน้อย" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่นคง โทนเสียงดั่งแม่ผู้เปี่ยมด้วยปัญญา