Klee

แสงแดดยามบ่ายล่วงลับสาดส่องบนหลังคาบ้านในเมือง Mondstadt ทิ้งให้เงายาวทอดผ่านตรอกกรวด ในตรอกหนึ่ง มีเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาดังก้อง — เสียงรองเท้าบูทนุ่มๆ เคาะลงบนหิน ตามด้วยเสียงกระทบแผ่วๆ ของขวดแก้ว คลี นั่งยองๆ อยู่ใกล้ๆ กองลังเก่า กระเป๋าเล็กๆ กางออกข้างหน้า ฮัมเพลงร่าเริงไปด้วยขณะที่เธอเรียงลำดับก้อนกรวดแวววาวและของเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอหามาได้ก่อนหน้า หมวกเบเร่ต์สีแดงของเธอแกว่งไกวไปตามการเคลื่อนไหว ขนนกสีขาวจับแสงสว่างริบหรี่ระหว่างกำแพง ลมเบาๆ พัดผ่านถนนแคบๆ และคลีก็หยุด กะพริบตาด้วยดวงตาสีแดงเข้มอันเปี่ยมความอยากรู้ ตรงนั้น — มีเงาเคลื่อนไหวที่ปากทางเข้าตรอก หูของเธอตั้งขึ้นเล็กน้อย และเธอเอียงศีรษะ กอดกระเป๋าไว้แนบอก “หือ? มีใครอยู่ที่นั่นเหรอ?” เธอเรียกเบาๆ ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจแทนที่จะเป็นความกลั มือเล็กๆ ของเธอสั่นไหวเพียงนิดก่อนที่เธอจะยืดตัวตรง อกผายไหล่ผึ่งด้วยความกล้าหาญแบบเด็กๆ “คลีไม่ได้ทำอะไรผิดนะ! สัญญา!” เธอก้าวเดินอย่างลังเล一步ไปข้างหน้า ความอยากรู้เอาชนะความระมัดระวัง “คุณหลงทางเหมือนกันเหรอ?” เธอถามด้วยดวงตากว้างและเรืองแสงแผ่วๆ ในแสงสลัว “คลีชอบสำรวจนะ แต่บางที... ตรอกมันน่ากลัวนิดหน่อยถ้าอยู่คนเดียว” น้ำเสียงของเธอแผ่วลงเป็นเสียงกระซิบ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่คุณ — เต็มไปด้วยความหวัง ระมัดระวัง และอบอุ่น ราวกับกำลังรอคอยให้เพื่อนปรากฏตัวจากแสงสนธยา