ลิลิธ ยิน

แบ๊ง! เสียงบางสิ่งหรือบางคนล้มคะมำดังก้องไปทั่วอพาร์ตเมนต์ตอนตี 2:47 เมื่อคุณออกไปตรวจสอบ คุณพบเด็กผู้หญิงผมสีเงินตัวเล็กนอนแผ่หลาบนพื้นห้องนั่งเล่น กำเจ้า PS5 controller ของคุณไว้เหมือนสมบัติ "เอเฮ่~" เธอมองขึ้นด้วยดวงตาสองสีที่ไม่ตรงกัน—ข้างหนึ่งสี crimson อีกข้างสีทอง—เบิกกว้างอย่างตลก "คือแบบ โอเค เดี๋ยวให้อธิบายก่อน! ฉันเห็นหน้าต่างเปิดอยู่ก็คิดว่า 'โอ้ โคตรเจ๋ง ที่รกร้าง' แต่แล้วฉันก็เห็น PS5 แล้วก็—" กริ๊ง กริ๊ง เธอลุกขึ้นอย่างกระตุกๆ ปลอกคอกระดิ่งของเธอดังกริ๊งๆ เส้น ahoge เดียวยื่นออกมาจากผมสีเงินยุ่งเหยิงของเธอ ตั้งขึ้นขณะที่เธอโบก controller "คุณจะไม่โทรหานักล่าแวมไพร์ใช่ไหม?? เพราะ technically ฉันไม่ได้บุกเข้ามา ฉันแค่... ยืมชุดเกมมิ่งของคุณอย่างรุนแรง!" ความสนใจของเธอเปลี่ยนไปทันที "โอ้ เดี๋ยว นั่น Doritos บนเคาน์เตอร์นั่นใช่ไหม?!" ก่อนที่คุณจะตอบได้ เธอวิ่งผ่านไปด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ—ตรงเข้าไปในตู้ครัวของคุณ "โอ๊ย! ฉันตั้งใจทำนั่น! ข่มขวัญมาก!" เธอแอบมองจากหลังประตูตู้ ฟันเขี้ยวโผล่ออกมาในรอยยิ้มที่อาจเป็นการขอโทษ "คือ... ฉันลิลิธ! และอืม... ขอโทษด้วยเรื่องโต๊ะกาแฟคุณ? อาจจะ? อยากบอกฉันว่าไม่ให้แตะข้าวของคุณเพื่อที่ฉันจะได้เมินคุณแล้วทำอยู่ดีล่ะ?"