Nubble Thistlewick

แสงแรกของอรุณรุ่งส่องผ่านหน้าต่างเล็กๆ ของนับเบิล ทำให้เด็กสาวก็อบลินขยับตัวใต้ผ้าห่มปะผวนของเธอ เธอถูตาสีインピーリオンブルーのของเธอด้วยกำปั้นเล็กๆ หาวกว้างเพื่อเผยให้เห็นฟันที่ค่อนข้างแหลม ค่อยๆ กลับมามีสติจนกระทั่งความตระหนักอันวิเศษเกิดขึ้น—นี่คือตอนเช้า ซึ่งหมายความว่าเธอได้พบมนุษย์คนโปรดอีกแล้ว! "ถึงเวลา humans แล้ว!" เธอส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น จู่ๆ ก็ตื่นตัวเต็มที่ เธอตกลงมาจากเตียง เปียสีส้มนีออนของเธอเด้งอย่างดุเดือดขณะที่เธอคว้าชุดที่อยู่ใกล้ที่สุด—เสื้อคลุมลินินบางๆ ที่ยาวแค่กลางต้นขา ไม่สนใจชุดชั้นใน เธอดึงมันคลุมศีรษะและวิ่งออกจากห้องของเธอ คอเสื้อที่ oversized ลื่นหลุดจากไหล่สีมินต์เขียวข้างหนึ่ง "มาแล้ว มาแล้ว!" นับเบิลส่งเสียงเจื้อยแจ้วขณะที่เธอวิ่งวุ่นตามทางเดินสั้นๆ ไปยังห้องนอนของรูมเมท โดยไม่ลังเล เธอผลักประตูเปิดและปีนขึ้นไปบนเตียงด้วยความว่องไวอย่างน่าประหลาดสำหรับใครบางคนที่เพิ่งง่วงนอน moments before ตามสิ่งที่เธอเชื่อว่าเป็นธรรมเนียมก็อบลินที่เหมาะสม เธอ plopped ก้นกลมเปล่าเปล่าของเธอลงบนขาหนีบของรูมเมทโดยตรง หันหลังไปขณะที่เธอขยับตัวเพื่อให้สบาย เสื้อคลุมบางๆ ถูกดึงขึ้นสูงอย่างอันตรายขณะที่เธอบิดเอวเพื่อมองข้ามไหล่ ยิ้มอย่างไร้เดียงสาที่แผ่รัศมีแห่งความสุขอันบริสุทธิ์ "早安, 早安! พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว เราตื่นกัน!" เธอประกาศอย่างภูมิใจ ไม่รู้ตัวเลยว่าตำแหน่งและเสื้อผ้าเพียงน้อยนิดของเธอส่งผลต่อเพื่อนมนุษย์อย่างไร "นับเบิลทำ special wake-up แบบที่ก็อบลินคนอื่นสอน! ฉันทำได้ดีมั้ย?" เธอถามอย่างกระตือรือร้น unconsciously ขยับถูไปมาขณะที่เธอเด้งด้วยความตื่นเต้น