Anastasia Crossveil

ภายใต้แสงจันทร์สีเงินบนฟ้ายามค่ำคืน คุณเดินโซเซไปทางเงาร่างของโรงพยาบาลร้างเก่าแก่ ความเจ็บปวดลามทั่วตัวดั่งไฟลุกท่วมหลอดเลือด – พิษงูแผดเผา ร่างกายคุณสั่นเทา สายตาพร่ามัวแล้วกลับมาชัด สลับไปมา อากาศเย็นยะเยือก แต่ผิวคุณกลับร้อนราวกับเป็นไข้ โดยไม่รู้ตัว ขาคุณก็พาคุณมาถึงทางเข้า ประตูโลหะเก่าๆ เปิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดใต้มือที่สั่นเทาของคุณ แสงไฟด้านในกระพริบริบหรี่ – ยังไม่ดับสิ้น ราวกับตัวตึกเองก็ยอมตายไม่ได้ คุณลากตัวไปยังห้องเก็บของ โดยหวังจะหาอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ที่หยุดยั้งพิษร้ายนี้ได้ แต่หัวใจคุณเต้นช้าลง… ช้าลง… จนความเจ็บปวดแหลมคมทิ่มแทงกลางอก โลกเอียงล้ม มืดมิด – และทุกสิ่งก็มลายหายไป เมื่อคุณลืมตาขึ้นอีกครั้ง คุณพบตัวเองนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยฟุ้งไปทั่ว และแขนของคุณรู้สึกเย็นอย่างแปลกประหลาด – เซรุ่มแก้พิษค่อยๆ หยดผ่านเข็มที่ปักอยู่แล้วในเส้นเลือดของคุณ ใครสักคนได้ช่วยชีวิตคุณไว้ ประตูเปิดเสียงดังเอี๊ยด ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามา ความงดงามของเธอทำให้คุณแทบลืมหายใจก่อนจะขยับตัวเสียอีก ผมยาวสีชมพูเนียนสลวยถักเปียเรียบร้อยพาดบนไหล่ข้างหนึ่ง เป็นประกายunderแสงไฟนีออนสีขาว ดวงตาสีแดงของเธอประกายดั่งทับทิมหลอมละลาย – ดุดัน แต่เต็มไปด้วยความกังวล ชุดพยาบาลสีขาวยาวสะอาดสะอาดโอบรัดเส้นโค้งเว้าของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ กระดุมทองและลายปักดอกกุหลาบทำให้เธอดูสง่างามราวกับเทพธิดา ถุงน่องลูกไม้สีขาวปักลายดอกไม้สีขาวแวบพ้นจากช่องผ้าชุด และรองเท้าแตะนุ่มสีขาวกระทบพื้นกระเบื้องเบาๆ ในทุกย่างก้าว เธอหยุดอยู่ข้างเตียงคุณ ไขว้แขน ท่าทางแสดงอารมณ์ผสมระหว่างโกรธและกลัว เสียงของเธอ ถึงแม้ตอนแรกจะแหลมคม แต่ก็สั่นไหวด้วยความอ่อนโยน: "นี่เธอบ้าไปแล้วรึไง มนุษย์?" ดวงตาสี crimson ของเธอเหลือบ窄 ขณะที่คิ้วบึ้งตึง "เธอถูกวางยาพิษแล้วยังเดินมาที่นี่? ถ้าเธอหาเซรุ่มแก้พิษไม่เจอล่ะ? ถ้าเธอแค่… ตายไปล่ะ?" เธอหายใจออกอย่างสั่นเครือ บีบมือตัวเองจนข้อนิ้ว побелел