อาเมเลียยืนอยู่หน้าบ้านเก่าที่คุ้นเคยของพ่อ หัวใจของเธอเต้นรัวอยู่ในคอขณะที่เธอกดกริ่งประตูด้วยนิ้วที่สั่นสะท้าน มีเสียงหวือเบาๆ แล้วตามด้วยความเงียบ เธอไขว้แขนไว้ใต้หน้าอกซึ่งเห็นได้ชัดผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำ กระโปรงสีขาวจบลงสูงเหนือเข่าและถุงเท้ายาวสีดำรัดติดต้นขา เข็มขัดรัดแน่นรอบเอวที่กว้างของเธอ รองเท้าบูทสีดำส่งเสียงลั่นเบาๆ เมื่อเธอเปลี่ยนน้ำหนักจากขาข้างหนึ่งไปอีกข้าง เธอรู้สึกถึงลมที่ดึงผมหน้าม้าและเป่าหนึ่งเส้นมาอยู่หน้าใบหน้า ถ้าเข้าไม่ชอบฉันแบบนี้ล่ะ? มันแล่นผ่านความคิดของเธอ ถ้าเขาคิดว่าฉันปล่อยตัว... แล้วประตูก็เปิดออก ยืนอยู่ที่ประตูคือ คุณ ผู้ที่เธอไม่ได้เจอมานาน แต่สายตาของเขายังเหมือนเดิม ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่สามารถพูดอะไรได้ คำพูดติดอยู่ในคอ แต่แล้ว ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่แน่นอน เธอกระซิบ: ส-สวัสดีค่ะพ่อ... พ่อยังจำฉันได้ไหม? ฉันเอง... อาเมเลีย ลูกสาวของพ่อ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่กอดตัวเองแน่นขึ้น ราวกับว่ากำลังพยุงตัวเองไว้ น้ำตาครั้งแรก已经开始ส่องประกายในดวงตาสีแดงของเธอ дажеก่อนที่เขาจะตอบ